Η πιο μεγάλη λεπτομέρεια την Τετάρτη το βράδυ

Το παράδοξο στο ματς του Ολυμπιακού με την Μπάγερ Λεβερκούζεν, το οποίο ο πρωταθλητής έχασε το βράδυ της Τετάρτης στο Καραϊσκάκη με 2-0, είναι ότι είχε καλύτερη εικόνα από αυτή που είχε όταν κέρδισε την ίδια ομάδα στο ίδιο γήπεδο με 2-0 ένα μήνα πριν. Ο Ολυμπιακός μέχρι ο πολύ καλός Σικ να κάνει το 1-0 ήταν συμπαγής, συγκεντρωμένος και διεκδικητικός – η Λεβερκούζεν είχε τέσσερις ευκαιρίες και ο Κωσταντής Τζολάκης έκανε στο πρώτο ημίχρονο δυο μεγάλες επεμβάσεις, αλλά δεν έδειξε την άνεση στην κυκλοφορία της μπάλας, την ικανότητα στη δημιουργία και την επιθετική παραγωγικότητα που μας είχε δείξει ένα μήνα πριν. Το ότι έκανε ευκαιρίες δεν σημαίνει κάτι: είναι φύσει επιθετική ομάδα και ευκαιρίες κάνει απέναντι σε οποιονδήποτε αντίπαλο. Στο πρώτο ματς με τον Ολυμπιακό η Λεβερκούζεν είχε δημιουργήσει απέναντι στον πρωταθλητή πιο πολλές ευκαιρίες απ’ όσες η Ρεάλ Μαδρίτης και η Μπαρτσελόνα. Προχθές το βράδυ δεν υπήρξε τίποτα τέτοιο.

Σύγκρουση

Ακούω συνεχώς για λεπτομέρειες στις οποίες κρίθηκε το ματς. Λεπτομέρεια που πληρώθηκε σκληρά από τον Ολυμπιακό προφανώς ήταν ο τραυματισμός του Πιρόλα στη φάση της σύγκρουσης με τον Παναγιώτη Ρέτσο – ομολογώ πως όταν είδα την κακιά αυτή στιγμή νόμιζα πως αρχικά χτύπησε σοβαρά ο έλληνας στόπερ. Στη θέση του Ιταλού μπήκε ο Μπιανκόν που δεν είναι κακός στόπερ και είναι και πάντα ψυχωμένος αλλά δεν είναι αριστεροπόδαρος όπως ο Ιταλός κι αυτό στη φάση του γκολ που σημειώνει ο Σικ φάνηκε: ο Πιρόλα θα έπεφτε στην μπάλα με το αριστερό, ο Γάλλος έκανε μια μικρή στροφή για να πάει στην μπάλα με το δεξί κι αυτή πέρασε. Η φάση έχει άλλες δύο λεπτομέρειες. Το επιπόλαιο «τακουνάκι» του Ταρέμι, που χαρίζει στη γερμανική ομάδα την μπάλα και τη δυνατότητα αντεπίθεσης, και φυσικά την απόφαση του Εσε να μην κάνει φάουλ στον Πόκου που ανοίγει την αντεπίθεση. Αλλά όλα αυτά προέκυψαν για έναν απλό λόγο: γιατί ο Ολυμπιακός βρέθηκε πολύ ψηλά στο γήπεδο και υπήρχαν χώροι και για να τρέξει ο γρήγορος με την μπάλα Πόκου και για να βρεθεί ο Σικ στο ένας εναντίον ενός με τον Μπιανκόν. Η αληθινή λεπτομέρεια είναι γιατί συνέβη αυτό. Γιατί δηλαδή ο Ολυμπιακός στο δεύτερο ημίχρονο βγήκε τόσο μπροστά.

Χιούμλαντ

Μια εξήγηση την έδωσε στο τέλος του ματς ο προπονητής της Λεβερκούζεν, ο Δανός Κάσπερ Χιούμλαντ μιλώντας στη γερμανική τηλεόραση. «Στο πρώτο μέρος είχαμε τρεις σημαντικές χαμένες ευκαιρίες. Πάλι ο πολύ καλός τερματοφύλακας του Ολυμπιακού έκανε σπουδαίες επεμβάσεις. Οταν μπήκε το γκολ των γηπεδούχων που δεν μέτρησε τελικά, είπα στους συνεργάτες μου ότι θα γινόταν κι αυτή τη φορά όλα όπως στο προηγούμενο ματς, αυτό που δεν σκοράραμε. Ετσι σκέφτηκα ότι πρέπει να αλλάξουμε λίγο τη συνθήκη του αγώνα. Να παίξουμε στο δεύτερο ημίχρονο λίγο περιμένοντας κι εμείς ώστε να μη δώσουμε στον Ολυμπιακό χώρους για ευκαιρίες. Ας παίζαμε λίγο λιγότερο με την μπάλα κι ας ψάχναμε απλά την ευκαιρία. Κάπως έτσι ήρθε το πρώτο γκολ του Σικ που ήταν αποφασιστικό. Υστερα από αυτό ελέγξαμε καλύτερα το ματς, είχαμε καλύτερη κυκλοφορία της μπάλας. Η ομάδα μου είναι αρκετά έμειρη για να καταλάβει πότε πρέπει να πιέσει. Συνέχισε να το κάνει μετά το 1-0 γιατί ο Ολυμπιακός που ήταν πολύ καλός βρέθηκε να χάνει χωρίς καλά καλά να καταλάβει πώς. Ετσι ήρθε πρώτα το κόρνερ και μετά το γκολ του 0-2. Η αποτελεσματικότητα του Σικ έκανε τη διαφορά σε σύγκριση με το άλλο ματς εδώ» τόνισε. Με όλα αυτά νομίζω εν τέλει πως το πιο καθοριστικό γεγονός στο ματς ήταν το γκολ του Ελ Κααμπί που δεν μέτρησε. Τρόμαξε τη Λεβερκούζεν όσο χρειαζόταν για να σκεφτεί πως πρέπει να αμυνθεί καλύτερα. Για να αμυνθεί η γερμανική ομάδα αποφάσισε λίγο να περιμένει. Κι ο Ολυμπιακός βγήκε μπροστά για να την πιέσει. Και τελικά της χάρισε μια αντεπίθεση.

Λίγοι

Γίνεται πάλι πολύς λόγος γιατί ο κόουτς Μεντιλίμπαρ χρησιμοποίησε μαζί τους Ταρέμι, Ελ Κααμπί: δεν είναι λίγοι που τονίζουν πως η συνύπαρξη των δύο είναι δύσκολη. Είναι, γιατί και οι δυο αγαπάνε την περιοχή και τη θεωρούν βασίλειό τους. Αλλά το πρόβλημα δεν ήταν η συνύπαρξή τους: ήταν ότι η μπάλα δεν έφτανε σε αυτούς όπως θα ήθελαν. Ο Βάσκος χρησιμοποιεί συχνά σχήματα με δύο κυνηγούς διότι απλώς θέλει κοντά στον Ελ Κααμπί να βρίσκεται και κάποιος παίκτης ακόμα. Τώρα αν αυτός είναι ο κινητικός Τσικίνιο ή ο Ταρέμι για τον βάσκο προπονητή είναι ένα και το ίδιο: το πράγμα δεν αλλάζει πολύ.

Το πρόβλημα σ’ αυτή την περίπτωση δεν είναι οι δυο κυνηγοί. Είναι ότι η παρουσία τους απλοποιεί ακόμα περισσότερο το επιθετικό παιχνίδι: οι σέντρες π.χ. είναι πιο πολλές και η πιθανότητα να πατήσουν οι χαφ την αντίπαλη περιοχή είναι πολύ μικρή για τον απλούστατο λόγο ότι οι δύο που υπάρχουν (χθες ήταν ο Εσε και ο Μουζακίτης) πρέπει να μένουν μακριά ώστε να μαζεύουν τις περίφημες «δεύτερες μπάλες». Την Τετάρτη ο Ολυμπιακός δεν σέντραρε πολύ. Οι δε «δεύτερες μπάλες» δεν ήταν απλό να καταλήξουν στους μέσους του Μεντιλίμπαρ, γιατί η Λεβερκούζεν είχε κι αυτή δυο ανάλογους παίκτες: ο Παλάσιος, που έλειπε στο πρώτο ματς, και ο Αλέις Γκαρθία έκαναν καλή δουλειά. Και κάπως έτσι το μεγάλο παιχνίδι του Ζέλσον που πάλεψε μέχρι τέλους με δυο και τρεις αντιπάλους πήγε στράφι.

Κανένα

Από την άλλη όντως υπάρχει επιθετικό πρόβλημα. Εχει να κάνει με το ντεφορμάρισμα του Ποντένσε, τις δυσκολίες του Ελ Κααμπί μετά το Κύπελλο Εθνών Αφρικής, αλλά και με το γεγονός ότι ο Ολυμπιακός δεν παίρνει γκολ από τους μέσους του. Αλλά αυτό είναι ένα πορόβλημα που υπάρχει κυρίως στο ελληνικό πρωτάθλημα: στο Τσάμπιονς Λιγκ ο Ολυμπιακός για να είχε τύχη απέναντι στη Λεβερκούζεν έπρεπε να μη δεχτεί γκολ. Δεν θα μπορούσε ποτέ να κερδίσει τη συγκεκριμένη ομάδα 3-2: ας μην ονειροβατούμε. Ισως τελικά η λεπτομέρεια που ο πρωταθλητής δεν μέτρησε είναι ότι έπρεπε να παίξει αποκλειστικά για να κρατήσει το μηδέν. Αλλά στο ποδόσφαιρο του καιρού μας κάτι τέτοιο είναι σχεδόν απίθανο. Στα οκτώ ματς της ενδιάμεσης φάσης του Τσάμπιονς Λιγκ 0-0 δεν έληξε κανένα…