Tak już w oderwaniu od ostatnich wydarzeń (choć dzisiejsze wejście Policji do siedziby Wisły to chyba jakaś ironiczna puenta tego sezonu...), to z powyższym artykułem skojarzyło mi się używane nagminnie przez kinomanów różnej maści, w jeszcze różniejszych mediach powiązanych z kinem, stwierdzenie "jak na nasze warunki" lub "jak na polskie warunki". Używa się tego w recenzjach oraz komentarzach dotyczących polskich filmów. Czasem jest to napisane wprost, czasem w mniej lub bardziej zawoalowany sposób, ale generalnie chodzi o to samo - choćby jakiś konkretny polski film pod kątem kryteriów obiektywnych wydawał się zły i pasowałoby nazwać to wprost, to po przefiltrowaniu go przez nasze legendarne warunki wychodzi na to, że jest całkiem dobry. Może historia się nie trzyma kupy, ale jak na nasze warunki, to w sumie jest całkiem niezła, bo nie mamy tak profesjonalnego zaplecza scenopisarskiego jak Hollywood. Zdjęcia są niezbyt, ale jak na nasze warunki nie ma co narzekać, bo przecież wszystko widać. Aktorstwo drewniane, ale jak na nasze warunki, to całkiem z nim dobrze, bo mogło być gorzej (tu pojawia się najczęściej lista polskich telenowel, jako przykładów gorszego aktorstwa). Dźwięk jest do niczego, ale jak na nasze warunki trzeba przyznać, że przynajmniej soundtrack to klasa sama w sobie.
Mam wrażenie, że ludzie odpowiedzialni za wygląd polskiej piłki (zarówno pod kątem poziomu sportowego, jak i całej organizacji) też zostali dopadnięci przez syndrom "naszych warunków". I oni jak sobie podsumują cały sezon, to im wyjdzie, że jak na nasze warunki, to było całkiem dobrze.
