თუ დემურ სტუარუას თვითმკვლელობა მსხვერპლშეწირვად შეიძლება შეფასდეს, მისი მსხვერპლის ერთადერთი აზრი შეიძლება ის იყოს, რომ არსებულ პოლიტიკურ და სოციალურ-ეკონომიკურ რეალობაზე დაფიქრება მოხერხდეს, რომ ის ადამიანები, ვისაც დემურ სტურუასავით არ „გაუმართლა“ და შეუმჩნევლად გაქრნენ, მათი არსებობაც დაფიქსირდეს, მათი პრობლემებითაც დაინტერესდეს „ფართო საზოგადოება“.
