شاید بیراه نباشد اگر بگوییم که پدر اصلاحطلبی در ایران به معنای حقیقی و نه سیاسیاش میرزا محمدتقیخان فراهانی معروف به امیرکبیر است؛ اویی که در دوران صدارتش اقداماتی انجام داد که عملا زمینههای اصلاحات سیاسی و اجتماعی ایران را فراهم کرد؛ از تأسیس مدرسه دارالفنون و سروسامان دادن به اوضاع مالیاتها گرفته تا انتشار روزنامه وقایع اتفاقیه، مبارزه با جهل و خرافات، حذف القاب، ساماندهی به ارتش، مبارزه با شنکجه و بسیاری دیگر که همه اینها او را در تراز یکی از مهمترین رجال سیاسی تاریخ ایران قرار داده است.
