رضاشاه در میانه تالار و نزدیک در ورودی ایستاده بود. او مردی بلند قامت به بالای حدود شش پا و خوش اندام مینمود و وقار شاهانه داشت.او آن روز لباس رسمی با روبان آبی پوشیده و بالاترین نشانهای ایران را به سینهزده بود. کنار رضاشاه تیمورتاش وزیر دربار و گرداننده واقعی دستگاه حکومت در آن روزها و فرزین، وزیر خارجه که بعد وزیر مختار ایران در آلمان شد، ایستاده و به من چشم دوخته بودند. هیأت حاکم کشور شاهنشاهی اکنون درست جلوی رویم بودند.
