شیخ احمد کافی، واعظ و منبری نامآشنای دهههای چهل و پنجاه ایران، از جمله چهرههایی است که نامش با موج جدید احیای مجالس مذهبی، جذب جوانان به دین و نقشآفرینی در بستر تحولات اجتماعی و سیاسی ایران معاصر گره خورده است. او معمار سبکی نوین در تبلیغ دینی بود که توانست با زبانی مردمی و رویکردی اجتماعی، لایههای وسیعی از جامعه، بهویژه مهاجران شهری پس از انقلاب سفید را به مراکز دینی جذب کند.
