در نگاه نخست به برخی از اشعار خیام به نظر می رسد دعوت به اباحه گری و بی قیدی وجود دارد؛ اما با دقت بیشتر درخواهیم یافت منظور وی نه دعوت به گناه و نافرمانی، بلکه خواندن مخاطبان به فراموشی اندوه ها و رنج های زندگی و استفاده بهینه از عمر و دوری از غم خوردن نسبت به آینده ای است.
