در دل صداهای فراموششده و نغمههایی که از کوهها و دشتهای شمال خراسان برخاستهاند، محمد یگانه، دوتارنواز پیشکسوت و وارث میراث سهنسل، تلاش میکند شاهنامه فردوسی را نه با واژه، که با نوای اصیل مقامهای خراسانی روایت کند؛ تلاشی که اگرچه شکوهمند است، اما بیحمایت مانده. او با حسرت از کمتوجهی به موسیقی نواحی میگوید و میخواهد صدای این فرهنگ را، پیش از آنکه خاموش شود، در گوش جهان طنینانداز کند.
