"توهم استثنا بودن" در چهرهی دوم، یعنی باور به برگزیده بودن، وقتی رخ میدهد که ملتی و یا حاکمانی، خود را نه چونان همهی مردمان تاریخ، که "برگزیدگانی استثناشده"، میبینند. گویی نه جزیی از روند کلی تاریخ، که پدیدهای جدا و انتخاب شده از سوی خداوند هستند. در چنین رویکردی است که وظیفه و رسالت الهی برای رستگار کردن آدمیان سر بر میآورد. رسالتی برای تحقق حاکمیت خدا بر روی زمین.
