آیا با وجود تاسیس رشته ها و گروه ها و موسسات عریض و طویل علمی و دانشگاهی در حوزه علوم انسانی و اجتماعی در ایران و با توجه به شرایط تاریخی و ویژه ایران، مقدمات نظری اهالی علم و دانشگاه ما به آن ها توان اندیشیدن و طرح مسئله درباره شرایطی همچون وضعیت بحرانی کنونی را می دهد؟
