من از نسلی هستم که شادی اش سانسور شده ؛ خنده اش امنیتی شده و تفریحش جرم محسوب مي شد

ترس از آینده ای که ممکن است با یک جمله بر باد رود . ما فرزندان نسلی هستیم که یاد گرفته اند در شبکه های اجتماعی با رمز و ابهام سخن بگویند چون حقیقت جرم محسوب می شود .در گذشته در دورانی که امروز با سیاه نمایی درباره اش سخن می گویند آزادی بیان ؛گرچه کامل نبود اما زنده بود روزنامه نگاران می نوشتند و زبان اعتراض داشتند ؛نشریات دانشجویی جسور بودند و مردم می توانستند از دولت نقد کنند . رسانه ابزار روشنگری بود ؛ نه ابزاری برای انکار .