اگر به فضای مجازی و حتی برخی جلسات تراپی، روانشناسی و توسعه فردی نگاه کنیم، میبینیم در بخشی از این فضاها، بر «تنهایی انسان» بسیار تأکید میشود. تردیدی نیست در نگاه توحیدی، انسان در نهایت تنها میشود و باید با خودش مواجه شود، به وجدان خود رجوع کند و رفتارهایی را که داشته، مورد بازخواست قرار دهد؛ اما «زندگیِ تنهایی» به معنایی که امروز در برخی گفتمانها ترویج میشود، زندگیای است که انتهای آن افسردگی و ناراحتی است.
