انباشت بحرانها؛ اعتراضات اجتماعی را بازتولید میکند/ فروکش کردن اعتراضات به معنای حل بحرانها نیست
در روزهای اخیر، نشانههای نارضایتی اجتماعی بار دیگر در نقاط مختلف کشور خود را نشان داده است؛ اعتراضاتی که اگرچه از نظر شکل، زمان و گستره متفاوتاند، اما در عمق خود به یک زمینه مشترک بازمیگردند. آنچه در خیابانها، شبکههای اجتماعی و حتی گفتوگوهای روزمره مردم قابل مشاهده است، صرفاً واکنش به یک تصمیم اقتصادی یا یک رویداد خاص نیست، بلکه حاصل انباشت طولانیمدت فشارهایی است که لایههای مختلف جامعه را درگیر کرده است.
به گزارش خبرنگار ایلنا، مشاهدات میدانی و بررسی فضای اجتماعی نشان میدهد اعتراضات اخیر بیش از آنکه سازمانیافته یا مبتنی بر مطالبات مشخص و محدود باشد، بیانگر نوعی فرسودگی اجتماعی است؛ فرسودگی که در آن، احساس نااطمینانی نسبت به آینده، کاهش امید به اصلاح و تضعیف اعتماد عمومی بهطور همزمان عمل میکنند. بسیاری از معترضان نه از موضع یک کنشگر سیاسی فعال، بلکه از جایگاه شهروندانی سخن میگویند که خود را در بنبست تصمیمگیریها و سیاستهای ناکارآمد گرفتار میبینند.
در این میان، فقدان مسیرهای مؤثر و رسمی برای انتقال نارضایتیها، نقش تعیینکنندهای در تداوم این وضعیت داشته است. هنگامی که امکان گفتوگو، شنیدهشدن و پیگیری مطالبات بهصورت نهادمند وجود نداشته باشد، اعتراض بهعنوان یکی از معدود ابزارهای بیان نارضایتی، بهصورت مقطعی و گاه ناگهانی بروز میکند.