Πάνος Σόμπολος: Οι στιγμές που κινδύνευσε στο ρεπορτάζ – «Είπα εδώ θα αφήσω τα κοκαλάκια μου»

Ο Πάνος Σόμπολος μίλησε στην εκπομπή «Χαμογέλα και Πάλι!» και αρχικά αναφέρθηκε στην απώλεια του Γιώργου Παπαδάκη. Όπως είπε « ο Γιώργος ήταν μια προσωπικότητα που κυριάρχησε στην πρωινή ζώνη για 34 χρόνια. Ήδη, απ’ ότι μου λένε οι συνάδελφοι από τον ΑΝΤ1 ότι είχε ήδη σχεδόν ετοιμάσει την καινούρια εκπομπή που θα ‘κανε κάθε Κυριακή νομίζω. Εγώ έχω μια διαφορετική άποψη. Σαράντα πέντε χρόνια λέω, είναι αρκετά. Πρέπει να φύγω. Να δουλέψουν και τα νέα παιδιά. Δεν μπορεί να έχω, να κρατάω δύο θέσεις μετά από τόσα χρόνια. Και λέω “στοπ”, μέχρι εδώ. Έχω αυτές τις αρχές εγώ».

Για τον Γρηγόρη Αρναούτογλου είπε ότι αφού μπορεί και τα βγάζει πέρα με 4 εκπομπές καλά κάνει».

Για το αστυνομικό ρεπορτάζ και για το ότι κάποιοι αστυνομικοί συνδικαλιστές αναλαμβάνουν θέσεις σε εκπομπές: «Αυτό δεν το βλέπω σωστό. Και φταίμε εμείς οι δημοσιογράφοι. Μου έλεγε ένας πρώην αρχηγός της αστυνομίας: “Αυτούς τους συνδικαλιστές, τι τους καλείτε; να σου μιλήσουν αυτοί για το έγκλημα, για τη δολοφονία, για τον σκοτωμένο, για τον δράστη;”».

Για τις εκπομπές: «Τα κανάλια είναι επιχειρήσεις. Δεν είναι φιλανθρωπικά ιδρύματα. Αφού δεν περπατάει, δεν τραβάει. Τις σταματούν. Τι να κάνει; Παίρνεις έναν υπάλληλο στο κατάστημά σου. Δεν αποδίδει; Δεν έχει διάθεση; Δεν τον κρατάς. Τον κρατάς εσύ και τον πληρώνεις έτσι;».

Παρακολουθεί πρωινές εκπομπές; Όπως παραδέχθηκε. «Όλες τις παρακολουθώ. Δυστυχώς ξεφεύγουμε και από την δεοντολογία πολλές φορές. Ξεφεύγουμε. Μόνο για την τηλεθέαση».

Κινδύνευσε ποτέ στην καριέρα του;

«Το ότι κινδύνεψα πολλές φορές. Άμα ανακατεύεσαι με τέτοιες υποθέσεις, επόμενο είναι να κινδυνεύεις. Κυνηγούσαν τον Ρωχάμη, τον μακαρίτη τον… δραπέτη. Είχαμε πάει με ένα ελικόπτερο στρατιωτικό τότε, πολύ παλιά. Και ακούμπησε πάνω σε κλαδιά δέντρου και γίνεται ένα ταρακούνημα, λέμε, «εδώ θα αφήσω τα κοκαλάκια μου». Αλλά πήγαμε καλά. Πολλές φορές έχω κινδυνεύσει. Στα… με τις παρατράπεζες, στην Αλβανία, που πυροβολούσαν από ‘δω, από ‘κει. Καθόμουν και έφτιαχνα τότε τι θα δώσω στο δελτίο για να βγω και ακούω σφαίρες νά ‘ρχονται δίπλα μου. Και να καρφώνονται στον τοίχο. Κι απ’ τη μια μεριά κι απ’ την άλλη. Ευτυχώς δεν με πήρε καμία».