آیت الله العظمی آخوند خراسانی یکی از برجستهترین مراجع شیعه و یکی از شخصیتهای تأثیرگذار در تحولات فقه سیاسی و اجتماعی ایران و عراق در اواخر قرن سیزدهم و اوایل قرن چهاردهم هجری است. بررسی زندگی، آثار و دیدگاههای او، به ویژه نسبت به ولایت فقیه، مشروطه، و عدالت اجتماعی، نشان میدهد که وی نه تنها یک فقیه برجسته بود، بلکه نقشی حیاتی در تربیت شاگردان و هدایت حوزه های علمیه ایفا کرد.
