بجای هم آهنگی فعال که هدفش نیل به یک دیپلوماسی سازنده باشد، وزارت خارجه چیز دیگری را جانشین کرد که بیشتر با روحیه انزواطلبی و سیاست دلجوئی منطبق بود. ژنرال کانالی به امریکا مراجعت کرد و فرماندهی ارتش آمریکا به ژنرال بوث واگذار شد. دیپلوماتها و ارتشیان با یکدیگر نزدیکتر شدند ولی در اظهارنظر نسبت به مسائل بجای اینکه ارتشیان از سفارت تبعیت کنند سفارت تحت تأثیر نظامیان قرار گرفت.
