Κάρλος Αλκαράθ: Mπορεί να γίνει ο κορυφαίος όλων των εποχών;

Θυμίζει τη δυναμική του Μπέκερ

Του Κώστα Κοφινά

Οταν στις αρχές της δεκαετίας του ’80 εμφανίστηκε στα κορτ ο Μπόρις Μπέκερ, οι πάντες μίλησαν για μια θύελλα που απειλούσε να σαρώσει τα πάντα στο διάβα της. Εκρηκτικός στον τρόπο του παιχνιδιού του. Με σερβίς που έμοιαζαν με φωτοβολίδες. Γρήγορα, το προσωνύμιο «Μπουμ-Μπουμ» ήρθε στα χείλη όλων και έγινε συνώνυμο του Μπέκερ. Οι περισσότεροι παραμέρισαν ειδικά στο Γουίμπλεντον. Στα 18 όταν ήταν άγνωστος και εκτός κατάταξης, ο πρώτος τίτλος. Εναν χρόνο μετά, το ’86, ο δεύτερος. Το ’89 ένας ακόμη στο γρασίδι. Ο Μπέκερ θριάμβευσε στην Αυστραλία δύο φορές, το ’89 στις ΗΠΑ και έως τα 22 του χρόνια ήταν τρεις φορές στα ημιτελικά του Ρολάν Γκαρός. Αλλά βέβαια το ζητούμενο δεν είναι τι έκανε ο Γερμανός αλλά πού μπορεί να φτάσει ο Ισπανός. Ισως η ιστορία «κάτι να λέει». Παιδιά-θαύματα εμφανίστηκαν κατά καιρούς στον αθλητισμό. Αγόρια ή κορίτσια που έκαναν τέτοιο μπάσιμο που άφησαν άφωνο το κοινό. Απέσπασαν ένα εφήμερο χειροκρότημα και μετά χάθηκαν. Λόγω τραυματισμών; Ισως. Ενεκα της λάμψης που τους τύφλωσε; Πιθανόν. Επαιξαν τα υπερβολικά χρήματα τον ρόλο τους; Ουδείς το αποκλείει. Η σκληρή ζωή που απαιτεί το τένις υπήρξε ανασχετικός παράγοντας; Σιγουράκι εδώ για να ποντάρει κάποιος τα χρήματά του.

Ο Κάρλος Αλκαράθ μοιάζει με παίκτη-φαινόμενο. Εχει σαρώσει τίτλους και ρεκόρ προτού καν συμπληρώσει τα 23 του χρόνια. Με τη δύναμη της ρακέτας του,  πετά έναν – έναν έξω από την οποιαδήποτε τενιστική επιφάνεια. Αλλά ας έχουμε υπομονή. Αυτός ο χαρισματικός αθλητής θέλει κίνητρο, άρα έναν αντίπαλο να τον παρακινεί προκειμένου να ξεπεράσει τον εαυτό του. Υπάρχει; Είναι ακόμη μικρός. Και ο Παγδατής για παράδειγμα, το 2006 και στα 21 του χρόνια, έδειξε πως μπορούσε να κάνει εκπλήξεις και να καθιερωθεί στις πρώτες θέσεις της κατάταξης αλλά και στη συνείδηση του κόσμου. Γιατί η διάρκεια είναι αυτή που σε καταξιώνει. Η συνέπεια σε ό,τι κάνεις. Ενίοτε τα πολλά τρόπαια που έρχονται όταν κάποιος δεν είναι ώριμος, ισοδυναμούν με κατακτήσεις που ξελογιάζουν. Ο Αλκαράθ ασφαλώς και είναι κοντά ώστε να τον αποκαλέσουμε «Κάρλος, το τσακάλι των κορτ», δηλαδή έναν τρομοκράτη του τένις. Στο χέρι του μένει η εκπλήρωση των προσδοκιών.

Με διαστημικό λεωφορείο στο Ορος Ράσμορ

του Γιώργου Νασμή

Το ερώτημα «αν ο Αλκαράθ θα ξεπεράσει τους μύθους του τένις» είναι ξεπερασμένο και άτοπο γιατί ήδη βρίσκεται μπροστά τους.

Οταν οργίαζε στα κορτ η Αγία Τριάδα, ο Φέντερερ, ο Ναδάλ και ο Τζόκοβιτς, όλοι πιστεύαμε πως βλέπουμε τους σπουδαιότερους αθλητές που έχει αναδείξει το τένις. Δεν είχαμε μεγάλη φαντασία. Πού να πάει το μυαλό μας ότι στις όχθες του ποταμού Σεγούρα, στην ισπανική πόλη Μούρθια, εκκολαπτόταν ο αθλητής που θα κατέρριπτε κάθε ρεκόρ που θα παρουσιαζόταν ενώπιόν του και θα διεκδικούσε θέση στο Ορος Ράσμορ του τένις ως ο τέταρτος της Αγίας Τριάδας.

Ο Αλκαράθ δεν έκανε βήματα προς την κορυφή αλλά προτίμησε να ανέβει σε διαστημικό λεωφορείο για να πάει πιο γρήγορα.

Ξεκίνησε το τένις στα 14 του και τέσσερα χρόνια αργότερα αγκάλιαζε το τρόπαιο του US Open. Πριν κλείσει τα 20 είχε φτάσει στο νούμερο ένα ως ο νεότερος στην ιστορία. Φέτος πήγε στο Australian Open έχοντας στον τροπαιοθήκη του έξι τίτλους στα μεγάλα τουρνουά και με τη νίκη του στη Μελβούρνη έγινε ο νεότερος (22 ετών και 272 ημερών) που κατέκτησε Γκραν Σλαμ. Το ρεκόρ κρατούσε ο Αμερικανός Ντον Μπατζ (22 ετών και 363 ημερών) από το 1938. Οι μύθοι Λέιβερ, Φέντερερ και Ναδάλ το πέτυχαν στα 24 τους, ο Φρεντ Πέρι στα 26, ο Τζόκοβιτς στα 25 του.

Οποια στατιστική κι αν ακουμπήσεις ο νεαρός από τη Μούρθια είναι πάντα καλύτερος. Στα 20 του κατέκτησε τρόπαια και στις τρεις επιφάνειες όταν ο Τζόκοβιτς έφτασε στα 24 του για να το πετύχει, ενώ και οι άλλοι δύο της θρυλικής παρέας ήταν πάνω από 21 ετών.

Εκτός από το αναμφισβήτητο ταλέντο, την αθλητικότητα και το μαχητικό πνεύμα ο Αλκαράθ έχει επίσης την τύχη με το μέρος του. Το άστρο του αναδύεται σε μία εποχή που εκτός από τον Σίνερ και τον Τζόκοβιτς που βρίσκεται στη δύση της καριέρας του δεν υπάρχει άλλος αξιόλογος αντίπαλος που μπορεί να τον αμφισβητήσει. Ζβέρεφ, Ντε Μινόρ, Μουσέτι, Φριτς, Σέλτον, Ντράπερ μπορεί να τον νικήσουν σε κάποιο παιχνίδι αλλά μέχρι εκεί.

Τη δεκαετία του 1970 που ο Μποργκ μεσουρανούσε ανατρέποντας το status του αθλήματος αντίπαλοί του ήταν οι κολοσσοί Τζίμι Κόνορς, Τζον ΜακΕνρο, Γκιγιέρμο Βίλας, Ιλιε Ναστάζε, ακόμα και ο Βίτας Τζερουλάιτις. Αργότερα, στη δεκαετία του 1980 ανταγωνίζονταν επίσης τεράστια ονόματα: Λεντλ, Βιλάντερ, Κας, Εντμπεργκ για να προστεθούν αργότερα οι Στιχ, Σάμπρας, Κόρντα, Τσανγκ, Ιβανίσεβιτς. Με τις παρούσες συνθήκες ο Αλκαράθ μπορεί να κατακτήσει 20 τίτλους στα μεγάλα τουρνουά πριν απ’ τα 30 του.