Κριστιάν Λεκέν στα ΝΕΑ: «“Tσουνάμι” για τον Τραμπ τα αρχεία Επστιν»
Για το «τσουνάμι» που μπορεί να προκαλέσει στην αμερικανική πολιτική σκηνή η δημοσιοποίηση των αρχείων Επστιν, αλλά και το «σινιάλο» που αποτέλεσε η Γροιλανδία, φέρνοντας δομικές αλλαγές εντός της Ευρώπης, μίλησε στα «ΝΕΑ Σαββατοκύριακο» ο Κριστιάν Λεκέν, καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στη Sciences Po του Παρισιού.
Μέχρι ποιο σημείο μπορούν να φτάσουν οι «κραδασμοί» από τη δημοσιοποίηση των αρχείων Επστιν, και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού; Ηδη παραιτήθηκαν ο βουλευτής, πρώην υπουργός των Εργατικών και πρώην πρεσβευτής, λόρδος Πίτερ Μάντελσον, στο Ηνωμένο Βασίλειο, και ο σύμβουλος εθνικής ασφάλειας της Σλοβακίας, Μίροσλαβ Λάιτσακ.
Τα αρχεία Επστιν προκαλούν έντονη συζήτηση τόσο στις ΗΠΑ όσο και στην παγκόσμια πολιτική σκηνή. Για τον ίδιο τον Tραμπ, καθώς και άλλους αμερικανούς πολιτικούς, θα μπορούσαν να προκαλέσουν ένα «τσουνάμι». Ωστόσο, οι επαφές του Επστιν με τις παγκόσμιες ελίτ είχαν μεγάλο εύρος. Η συναναστροφή μαζί του δεν συνεπάγεται απαραίτητα εμπλοκή στις εγκληματικές παιδόφιλες δραστηριότητές του. Κάθε υπόθεση πρέπει να εξετάζεται ξεχωριστά από τη Δικαιοσύνη.
Μιλάτε για «τσουνάμι» που μπορεί να προκαλέσει ακόμα και την έκπτωση του Τραμπ από το προεδρικό αξίωμα;
Για να είμαι ειλικρινής, όχι.
Λέγοντας «τσουνάμι», τι ακριβώς εννοείτε;
Τα αρχεία Επστιν θα έχουν αντίκτυπο στις ενδιάμεσες αμερικανικές εκλογές. Θα είναι πολύ δύσκολες για τον πρόεδρο Τραμπ. Ρωτήσατε για την έκπτωση Τραμπ. Ακόμα κι αν αναλάμβανε καθήκοντα προέδρου ο αντιπρόεδρος Βανς, δεν θα άλλαζε κάτι στις πολιτικές των ΗΠΑ και προς τους Ευρωπαίους. Από την άλλη, κάτι αλλάζει στην Ευρώπη. Η Γροιλανδία ήταν το «σινιάλο». Παρότι συμβολική η μεταφορά ευρωπαϊκών στρατευμάτων στη Γροιλανδία, συνιστά εξέλιξη. Ο Τραμπ κατάλαβε ότι πρέπει να σέβεται τους Ευρωπαίους. Πριν από τη Γροιλανδία, ήταν δύσκολο να ορθώσουν ανάστημα. Το καλοκαίρι η Κομισιόν δέχθηκε αδιαμαρτύρητα αύξηση 50% στους δασμούς.
Αυτή η περίοδος έχει τελειώσει. Ακόμα και η ύπατη εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Ενωσης για Θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφάλειας, Κάγια Κάλας, ήταν αρκετά επικριτική προς τις ΗΠΑ. Υπογράμμισε μάλιστα την αναγκαιότητα μιας αυτόνομης ευρωπαϊκής στρατηγικής. Πριν από έναν μήνα ήταν εξαιρετικά απρόθυμη να ξεστομίσει την ίδια φράση. Αντιλαμβανόμαστε πλέον ότι ακόμα και αν η Διατλαντική Συμμαχία εξακολουθεί τυπικά να υπάρχει, ακόμα και αν είναι ακόμη σε ισχύ το Αρθρο 5, οι ΗΠΑ δεν είναι βέβαιο ότι θα μας βοηθήσουν, σε περίπτωση επίθεσης της Ρωσίας, πέραν της Ουκρανίας. Συνεπώς, θα έπρεπε να προσανατολιστεί η Ενωση σε μια αυτόνομη αμυντική αρχιτεκτονική, έναν ευρωπαϊκό στρατό εκτός ΝΑΤΟ. Δεν είναι εύκολη επιλογή. Μάλιστα κάποιοι θα αντέτειναν την ενίσχυση του ευρωπαϊκού πυλώνα του ΝΑΤΟ, για το οποίο όμως ο Τραμπ δεν ενδιαφέρεται.
Δεν είναι εύκολη επιλογή γιατί, παρόλη την κοινή αντίδραση οκτώ ευρωπαϊκών χωρών, για τη Γροιλανδία, στο υπόβαθρο υποβόσκει ο κατακερματισμός. Και στην «καρδιά» του δεν είναι τα διαφοροποιούμενα τρία κράτη-μέλη (Ουγγαρία, Σλοβακία, Τσεχική Δημοκρατία), αλλά η άτυπη διάλυση της γαλλογερμανικής συμμαχίας, στην τελευταία σύνοδο κορυφής.
Ισχύει ότι οι απειλές για την Ευρώπη προέρχονται και εκ των έσω.
Η Τζόρτζια Μελόνι υπέγραψε μια σειρά από συμφωνίες με τη Γερμανία. Προσβλέπει στην αντικατάσταση του γερμανογαλλικού άξονα από τον γερμανοϊταλικό;
Πιθανότατα αυτό εξηγεί τις διμερείς συνομιλίες και την πρόσφατη συμφωνία μεταξύ Ρώμης και Βερολίνου. Η κυρία Μελόνι είναι ένα παράξενο πολιτικό ζώο. Το περιεχόμενο των ευρωπαϊκών πολιτικών της δεν είναι ακραίο. Δέχεται όλους τους συμβιβασμούς. Ταυτοχρόνως, όμως, αποφεύγει να κατηγορήσει τον Τραμπ. Το είδαμε με τη Γροιλανδία. Η προστιθέμενη αξία της εντός της ΕΕ είναι ο διαμεσολαβητικός ρόλος, που παίζει ή θέλει να παίξει, μεταξύ Τραμπ και Ευρώπης.
Η κυρία Μελόνι συνεχίζει να πατάει σε δυο βάρκες, την ώρα που η κυβέρνηση Τραμπ συνεχίζει να επιδεικνύει την εχθρότητά της προς την ΕΕ. Επέκρινε ακόμα και την εμπορική συμφωνία ΕΕ – Ινδίας. Η πρόεδρος της Κομισιόν την αποκάλεσε «μητέρα» των εμπορικών συμφωνιών. Αλλάζει κάτι;
Ηταν μια πολύ σημαντική πολιτική συμφωνία, παρόλο που αφορά το εμπόριο, επειδή τα δύο μέρη δηλώνουν με ηχηρό τρόπο στον Τραμπ πως μπορούν να βρουν εναλλακτικές στον εκβιασμό του, με βάση την αρχή του ελεύθερου εμπορίου. Αυτό που παραμένει μια θλιβερή ιστορία είναι η Ουκρανία. Ο Τραμπ δεν ενδιαφέρεται για τον πόλεμο και ο Πούτιν μπλοφάρει ότι θα μπορούσε να τον τερματίσει. Η Μόσχα δεν θέλει ειρήνη. Η Ουκρανία όμως είναι πολύ πιο σημαντική για την Ευρώπη από τη Γάζα ή τη Βενεζουέλα. Στην Ουκρανία διακυβεύεται η αξιοπιστία και το μέλλον της Ευρώπης. Αν το 2027 στη Γαλλία εκλεγεί μια ακροδεξιά φιλορωσική κυβέρνηση, αυτό δεν θα είναι ένα αμιγώς γαλλικό ζήτημα, θα είναι ευρωπαϊκό.