خشونتِ عریان و بزهکاریِ خشن، آنگونه که در روایتهای سادهانگارانه تصویر میشود، محصول یک لحظه انفجاری یا یک «تصمیم شیطانی» ناگهانی نیست. اغلب، آنچه در نقطه پایانی به شکل قتل، ضربوجرح یا کنشهای افراطی بروز میکند، نتیجه سالها انباشت نادیدهگرفتهشدن، فرسایش روانی و شکستهای پیدرپی در پاسخگویی به نیازهای بنیادین کودک است.
