Πασχαλινά

Οι συνομιλίες στο Ισλαμαμπάντ οδηγήθηκαν σε αδιέξοδο όχι επειδή συγκρούστηκαν δύο επιδιώξεις που θα μπορούσαν να αναζητήσουν κοινό πεδίο.

Αλλά επειδή συγκρούστηκαν δύο ασύμβατα αφηγήματα που έψαχναν επιβεβαίωση.

Το «κομπαστικό αφήγημα» του Τραμπ για «πλήρη και ολοκληρωτική νίκη» επί του Ιράν.

Το «ηρωικό αφήγημα» του Ιράν ότι δεν ηττήθηκε και συνεπώς δεν έχει τίποτα να παραχωρήσει.

Η αλήθεια είναι φυσικά κάπου στη μέση. Αλλά αν βοήθησαν σε κάτι οι συνομιλίες είναι ότι αποσαφήνισαν το βασικό ζητούμενο: πυρηνικά καπούτ!

Δεν νομίζω δηλαδή ότι υπάρχει περίπτωση να βγει το Ιράν αλώβητο από τη δοκιμασία ώστε να ξαναρχίσει αύριο να φτιάχνει πυρηνικό οπλοστάσιο. Οσο νωρίτερα το συνειδητοποιήσουν τόσο καλύτερα για τους ίδιους και για όλους μας.

Τα υπόλοιπα είναι για ξεκάρφωμα. Η ελεύθερη διέλευση στα Στενά του Ορμούζ είναι αυτονόητη διότι είναι απαραίτητη για όλους. Ενώ οι Χαμάς, Χεζμπολάχ, Χούθι και λοιποί βασιβουζούκοι δεν είναι κρατικές ή εθνικές οντότητες ώστε να αποτελέσουν μέρη μιας διεθνούς διαπραγμάτευσης.

Είναι παραστρατιωτικές συμμορίες που συντηρεί το Ιράν και ο αφοπλισμός τους αρκεί. Θα δούμε πώς θα εξελιχθούν και οι διαπραγματεύσεις του Ισραήλ με τον Λίβανο στην Ουάσιγκτον.

Το ερώτημα είναι όμως ποιος από το Ιράν θα αποδεχτεί μια συμφωνία που δεν θα στηρίζει το «ηρωικό αφήγημα» του καθεστώτος.

Ποιος δηλαδή κάνει κουμάντο. Αν μετρήσω ότι χρειάστηκε να στείλουν εβδομήντα νοματαίους στην Ισλαμαμπάντ για να διαπραγματευτούν, μάλλον κανείς.

Είναι σαν να κάνει διαπραγματεύσεις η Ελλάδα με την Τουρκία και ο Μητσοτάκης να κουβαλάει μαζί του από τον Κασσελάκη μέχρι τον αρχηγό Χωροφυλακής.

Το επόμενο κεφάλαιο δεν έχει γραφεί. Θα δούμε αν θα ξαναρχίσει το σφυροκόπημα ή αν η εκεχειρία θα εξελιχθεί σε άτυπη κατάσταση.

Εχω όμως και καλά νέα. Στην Ουγγαρία, ο Ορμπαν πήρε πόδι. Χαστούκι για τον Τραμπ και τον Πούτιν και τους ακροδεξιούς. Ανακούφιση για την Ευρώπη. Ενα εκκωφαντικό «Ρώσοι, σπίτια σας!».

Με έναν σμπάρο, πολλά τρυγόνια.

Αλλά ο Ορμπαν πήρε το ένα πόδι. Εχει και άλλο. Διότι αφήνει πίσω ένα συγκροτημένο σύστημα από θεσμούς, νόμους, ανεξάρτητες αρχές, διορισμένους επιτηρητές, κανονισμούς κ.λπ. για να δυσκολέψουν ή να ακυρώσουν τον διάδοχό του.

Ερώτημα λοιπόν για τους δικούς μας «θεσμικούς».

Τι να κάνει με το θεσμικό μαγαζί του Ορμπαν ο άνθρωπος που επέλεξε ο λαός για να το γκρεμίσει; Να υποβάλει τον θεσμικό σεβασμό του σε ένα ανεξέλεγκτο κι αποκρουστικό σύστημα;

Ή παίρνει φόρα και τους παίρνει ο διάολος;

Εγώ απάντηση έχω. Αλλά ακούω και άλλες.