Ηρθε σαν την άνοιξη
Στο ΠΑΣΟΚ ετοιμάζονται να υποδεχθούν τον Νικόλα Φαραντούρη και, επειδή το διαβάζω σε διάφορες ειδησεογραφικές πηγές, συμπεραίνω ότι την είδηση διοχετεύει η Χαριλάου Τρικούπη και, άρα, είναι έγκυρη. Τι σημαίνει όμως ότι ετοιμάζονται; Πώς ετοιμάζονται; Να σας πω αμέσως.
Σημαίνει, κατ’ αρχάς, ότι χρειάζεται να νοικιάσουν ένα πιάνο με ουρά. Ας μην είναι Στάινγουεϊ – μήπως θα καταλάβει κανείς τη διαφορά; – αρκεί να έχει ουρά. Μετά είναι ο φωτισμός. Η Χαριλάου Τρικούπη δεν διαθέτει θεατρικό εξοπλισμό. Ακόμη τουλάχιστον, γιατί αφότου προσεχώρησε στο κίνημα ο Θεοδόσης ο Πελεγρίνης θα αποκτήσει και από αυτόν. Πρέπει λοιπόν να βρεθούν οι προβολείς, μαζί με τους τεχνικούς που θα τους χειρίζονται. Τέλος, τι θα φοράει ο Νικόλας Φαραντούρης. (Ακόμη δεν έχει γίνει ο Φαραντούρης. Το οριστικό άρθρο μεταξύ ονόματος και επιθέτου θα του απονεμηθεί αφού γίνει και επισήμως πασόκος). Το ένδυμα θα πρέπει ασφαλώς να είναι εμπνευσμένο από τον χώρο της τέχνης που υπηρετεί, όμως με μέτρο. Ας πούμε ένα μεσάτο λευκό σακάκι με ασημένιες παγιέτες, μαύρο παντελόνι με ασημένια ρίγα στο πλάι, για να ασορτάρει τις παγιέτες. Παπούτσια οπωσδήποτε μαύρα, κατά προτίμηση εκείνα που φοράει όταν χορεύει, για να έχει άνεση κινήσεων επάνω στην αυτοσχέδια σκηνή.
Τι άλλο; Α ναι! Το ρεπερτόριο, που είναι και το σπουδαιότερο. Αυτό θα το συμφωνήσουν μεταξύ τους. Η γνώμη μου είναι να περιλαμβάνει οπωσδήποτε αθηναϊκή οπερέτα των αρχών του περασμένου αιώνα και εμβατήρια του Μίκη Θεοδωράκη. Υπομονή, λοιπόν, οι θαυμαστές του. Το καλό πράγμα αργεί να γίνει.
ΣΤΟΡΓΗ ΚΑΙ ΦΡΟΝΤΙΔΑ
Κάθισα με μεγάλο ενδιαφέρον να ακούσω μια συνέντευξη του βουλευτή Πιερίας της ΝΔ Φώντα Μπαραλιάκου, αφενός επειδή δεν ήξερα τίποτα γι’ αυτόν μέχρι να δω το όνομά του στους πέντε που συνυπογράφουν την ανοιχτή επιστολή στον Πρωθυπουργό, αφετέρου επειδή το επίθετό του μου ερέθισε την περιέργεια, καθώς αν αλλάξετε τις θέσεις του ρω και του κάππα, τότε ο Μπαραλιάκος γίνεται μπακαλιάρος. Ηταν όμως απογοήτευση. Ο κ. Μπαραλιάκος αγωνιούσε μη τυχόν και ξεφύγει από τις παραμέτρους του γραπτού κειμένου. Ηταν φανερό ότι φοβόταν να μην προκαλέσει με τις δηλώσεις του μεγαλύτερο θέμα από εκείνο που άνοιξε η επιστολή, έτσι είχε βάλει την κασέτα να παίζει. Αναμασούσε τα γνωστά, χωρίς να έχει συγκεκριμένα παραδείγματα για να εξηγήσει τις γενικότητες που έλεγε και η μόνιμη επωδός ήταν η ανάγκη για περισσότερη φροντίδα και στοργή.
Δεν έχω καμία πρόθεση να κοροϊδέψω τον κ. Μπαραλιάκο, πολύ περισσότερο επειδή καταλαβαίνω τι ενοχλεί και τον ίδιο και πολλούς άλλους συναδέλφους του (δεν είναι μόνο οι πέντε που υπέγραψαν, ξέρετε) και, επιπλέον, επειδή αναγνωρίζω το δίκιο τους, εν μέρει τουλάχιστον. Πράγματι, ο ρόλος του βουλευτή έχει υποβαθμιστεί. Ομως ο κ. Μπαραλιάκος, όπως και άλλοι υπογράψαντες την επιστολή, τους οποίους άκουσα σε συνεντεύξεις τους, δεν είναι έτοιμοι να εξηγήσουν στην κοινή γνώμη το θέμα τους. Είτε δεν είναι προετοιμασμένοι να μιλήσουν ανοικτά (όπως ανοικτή ήταν και η επιστολή τους), για να εξηγήσουν στον κόσμο που ακούει, είτε φοβούνται να το κάνουν. Χρησιμοποιούν την κοινή γνώμη, μέσω της δημοσιότητας, προκειμένου να φτάσει το παράπονό τους μέχρι τα αφτιά του Πρωθυπουργού, όταν όμως η κοινή γνώμη ζητάει να μάθει παραπάνω, εκείνοι δεν είναι σε θέση να εξηγήσουν.
Πάντως, υπάρχει τρόπος και μάλιστα σίγουρος για να κοπεί με το μαχαίρι η δυσφορία των βουλευτών για την υποβάθμιση του ρόλου τους. Ο κλασικός τρόπος, της δημιουργίας διακοσμητικών Υφυπουργείων Ματαιοδοξίας, έχει εξαντληθεί πια. Περισσότεροι δεν χωράνε και επίσης, από ένα σημείο και μετά, η υπερμεγέθυνση της κυβέρνησης εξασθενίζει τη Βουλή. Ο σίγουρος τρόπος, λοιπόν, είναι να τους δώσουν μια γερή αύξηση! Να διπλασιαστούν οι μηνιαίες αποδοχές του βουλευτή (η αποζημίωση, όπως λέγεται στην κοινοβουλευτική ορολογία). Σιγά τη δαπάνη για 300 άτομα! Πείτε ότι οι 300 γίνονται 600. Συγκριτικά η δαπάνη είναι ασήμαντη μέσα στον προϋπολογισμό. Ψίχουλα κοστίζει ο κατευνασμός των βουλευτών. Με 15.000 τον μήνα, να δείτε για πότε πάνε μονίμως για διακοπές οι ανησυχίες των βουλευτών για το μέλλον της δημοκρατίας. Γνωρίζω, βέβαια, ότι κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνει, λόγω των απρόβλεπτων αντιδράσεων που θα προκαλούσε στην κοινή γνώμη. Κρίμα όμως, γιατί έτσι θα ησυχάζαμε…