این وضعیت در جامعه ایران که پویایی و مطالبهگری در برابر انواع محرومیتها و تبعیضها از وجوه برجسته آن است، قابل دوام نخواهد بود. از این رو تضادها رو به گسترش خواهد رفت و ساخت قدرت ناگزیر از انتخاب میان دو مسیر است؛ الف) پذیرش تکثر و مطالبات فزاینده اجتماعی و تمهید سطح قابل قبولی از «چانهزنی» میان خود و جامعه، ب) تداوم ضدیت با تکثر و مواجهه با چرخههای تکرارشونده خشونت و نشاندادن مشروعیت خویش در پس اعداد و ارقام فضایِ مجازیِ خودساخته، که صرفاً در میان مردم پلتفرمهای بومی و صداوسیما واجد معناست.
