پرتره‌ای از رنج‌های نادیده

می‌گویند دردی بالاتر از درد از دست دادن فرزند نیست و مادامی که در این وضعیت نباشید درکی از آن نخواهید داشت. حافظ زمانی در این رنج سروده بود: «دلا دیدی که آن فرزانه فرزند / چه دید اندر خم این طاق رنگین / به جای لوح سیمین در کنارش / فلک بر سر نهادش لوح سنگین.»