Υπερβατική απλοϊκότητα
Επιτέλους, έχουμε κόμμα από τη Μαρία Καρυστιανού. Ολο το πανηγύρι της αποσταθεροποίησης της χώρας, στο όνομα της δικαιοσύνης για τα Τέμπη, στο οποίο μπήκαν πολλοί καλοπροαίρετοι πολίτες, και το οποίο στήριξαν οι διάφορες εκδοχές της ακροδεξιάς και της αριστερής αντιπολίτευσης, κόμματα και στελέχη τους, οδηγεί τελικά σε ένα ιδιόκτητο κόμμα, κόμμα βυζαντινό, κόμμα διαμαρτυρίας. Ενα κόμμα που αισθητικά παραπέμπει στον Σώρρα και πολιτικά εμφανίζεται ως μεταπολιτικό μόρφωμα· ένα μόρφωμα για μια χώρα η θεσμική δομή της οποίας εμφανίζεται ως σαθρή, ένα τιμωρητικό μόρφωμα. Ενα μόρφωμα που εντοπίζει πολιτική απογοήτευση. Κι ελπίζει ότι απ’ αυτή την απογοήτευση θα προσελκύσει κοινό αρκετό, για να στηρίξει κόμμα.
Η παρουσίαση στο Ολύμπιον της Θεσσαλονίκης ήταν ένα χαοτικό σόου στο οποίο πρωταγωνιστούσε ο δημοσιογράφος Θανάσης Αυγερινός και μια ελληνοαμερικανή αρτίστα, η Κατερίνα Μουτσάτσου. Χαοτικό, με την έννοια ότι το μόνο άγχος της εκδήλωσης ήταν να φανεί ότι υπάρχει πολύς κόσμος γύρω από τη Μαρία Καρυστιανού. Δεν φάνηκε πάντως να έχει και ιδιαίτερο ρεύμα (η παρουσία του Παναγιώτη Ψωμιάδη μάλλον δεν είναι εγγύηση προοπτικής), ενώ ήταν εμφανής η απουσία νέων.
Το φόντο του μορφώματος είναι η εθνικοφροσύνη και η ρητορική που κυριάρχησε είναι η εθνική ανάταση. Η οποία θα έλθει, αν το πολιτικό σύστημα καταρρεύσει επειδή, όπως είπε μια από τις γυναίκες που μίλησαν μέσω βιντεογουόλ, είναι «εθνικοί προδότες, ραγιάδες και δωσίλογοι». Κατά τα άλλα, χρειάζεται εθνική παιδεία, ενίσχυση της επαρχίας, επιστροφή των Ελλήνων της διασποράς στη χώρα και πόλεμος στην υπογεννητικότητα: γεννάτε γιατί χανόμαστε. Αλήθεια, ελπίδα και καθαρά χέρια. Α, και αναθεώρηση των σχέσεών μας με τους συμμάχους μας, οι οποίοι δεν μας στηρίζουν όσο επιθυμούμε.
Είναι ένα κόμμα ελληνοκεντρικό και ορθόδοξο. Ενα κόμμα που δομείται στον πυρήνα της οικογένειας, του έθνους και του κράτους πατερούλη που θα λύνει τα προβλήματα στους πολίτες. Μια μεταπολιτική κίνηση με Τολστόι, Ντοστογέφσκι, Μίκη, Ρίτσο και Ξυλούρη – ένα μόρφωμα που ορίζει τη χώρα, όπως την όριζε η Μεταπολίτευση – μια αγροτική οικονομία, με ένα κράτος, κέρβερο, που θα ελέγξει τις δημόσιες συμβάσεις και θα φέρει κάθαρση. Ενα εθνικολαϊκιστικό σχήμα που πολεμάει τα συμφέροντα των ισχυρών και τα ΜΜΕ, που θα πολεμήσει τα funds και θα προστατεύσει την πρώτη κατοικία.
Ολα αυτά υποτίθεται ότι έλαβαν χαρακτήρα με την ομιλία της Μαρίας Καρυστιανού. Η αλήθεια είναι ότι της είχαν γράψει ένα κείμενο που οδηγεί σε έναν παράδεισο, με προβλέψεις οικονομικής ευμάρειας. Ενα κείμενο που δανείζεται από την κουλτούρα διαμαρτυρίας της Αριστεράς, από τον εθνικόφρονα κορβανά από τον οποίο τσιμπολογάνε και κόμματα όπως του Βελόπουλου κι από την εθνικιστική ρητορική μιας μαξιμαλιστικής σχολής εθνικού επεκτατισμού. Κι όλα αυτά, χωρίς έναν αριθμό. Πόσα, από πού, πού; Χωρίς λόγο για τη σχέση με την Ευρώπη και την Ευρωπαϊκή Ενωση. Χωρίς μια λέξη για το Μεταναστευτικό.
Μια έκθεση υπερβατικού δήθεν μετακομματικού μηνύματος, από ένα μόρφωμα ερασιτεχνών, χωρίς επαφή με την πραγματικότητα, χωρίς ερείσματα – με μια αρχηγό δοτή, πλην άσχετη, που επιπλέον γίνεται αντιπαθητική με τις τσιρίδες της. Μια απλοϊκή σκέψη: κέντρο/περιφέρεια, πολλοί/λίγοι, σάπιοι/υγιείς, καλό/κακό, σύστημα/κέρδος. Ενα μόρφωμα το μόνο όπλο του οποίου είναι η δυναμική του κινήματος που προέκυψε από τα Τέμπη. Ενα εθνικολαϊκιστικό μόρφωμα που, κατά τη γνώμη μου, δεν έχει θέση στο πολιτικό σύστημα, επειδή δεν έχει να πει τίποτα στους πολίτες.
Ενα πρωτοεμφανιζόμενο αυτοαποκαλούμενο «κίνημα» που, ως Πυθία, προβλέπω ότι σύντομα θα γίνει πρωτοεξαφανιζόμενο – όχι όμως τόσο σύντομα όσο θα χρειαζόταν για να ηρεμήσει και η Ζωή Κωνσταντοπούλου.
Αφες αυτοίς
Η χθεσινή οργισμένη επίθεση στη Βουλή κατά του υπουργού Δικαιοσύνης, Γιώργου Φλωρίδη, από τον Νίκο Ανδρουλάκη, ήταν πολύ οξεία. Πρώτη φορά η οργή του πάντα οργισμένου προέδρου του ΠΑΣΟΚ ήταν τόσο δυνατή – φοβήθηκα μη βραχνιάσει. Τον έπνιγε το δίκιο βεβαίως, αφού πιστεύει ότι τον πολεμά ένα εν λειτουργία παρακράτος. Να μην ξεσπάσει;
Γι’ αυτό κι ο υπουργός πρέπει να κάνει πέτρα την καρδιά του και να μην είναι τόσο αυστηρός για τη διαρροή πληροφοριών από την προχτεσινή ακρόαση του διοικητή της ΕΥΠ στην κλειστή συνεδρίαση της Επιτροπής Θεσμών. Κι ούτε πρέπει να ρίχνει ευθύνες στον πρόεδρο Ανδρουλάκη, ούτε πολιτικές ούτε ποινικές. Οίκτο.
Δεν είναι πρέπον, επίσης, να ζητάει κανείς ευθύνες από το ΠΑΣΟΚ για την εθνική ασφάλεια, άρα για τη μυστικότητα η οποία απαιτείται ως προς τη δραστηριότητα των στελεχών της ΕΥΠ και, γενικότερα, των πρακτόρων της. Πού να ξέρουν απ’ αυτά στο ΠΑΣΟΚ; Ως γνωστόν, για πολλά χρόνια, ολόκληρες δεκαετίες, οι έλληνες πράκτορες και κατάσκοποι της ΕΥΠ δεν είχαν τίποτα να κρύψουν, γι’ αυτό άλλωστε διοργάνωναν μια φορά τον χρόνο κλασική χοροεσπερίδα, στην οποία καλούσαν τους φίλους τους – κι ανάμεσά τους πολλούς δημοσιογράφους. Αυτά είναι φυσιολογικά πράγματα στην επικράτεια της πασοκικής κοινοτοπίας.
Οπότε, άφες αυτοίς.