Εργάτες φρίκης
Η Γεωργία (τυχαίο όνομα) δεν είναι ούτε 30 ετών· και βγάζει τα προς το ζην απασχολούμενη στον ορισμό της βρωμοδουλειάς. Εργάζεται σε πλατφόρμα κοινωνικής δικτύωσης. Ελέγχει, αξιολογεί και διαγράφει ακατάλληλο ή επικίνδυνο περιεχόμενο. Μου περιγράφει τι βλέπει κάθε μέρα. Ναι, φυσικά και βρίσκει παιδόφιλους. Κι αν βλέπαμε έστω και μία από τις φωτογραφίες που περνάνε μπροστά από τα μάτια της, θα θέλαμε κάτι για το στομάχι. Μου λέει ότι έχει πετύχει απευθείας μετάδοση βασανιστηρίων, ανθρώπους που απειλούν να αυτοκτονήσουν, σκηνές ακραίας διαστροφής και βίας. Το μεροκάματο είναι σχετικά καλό – ακόμα και για τη χώρα στην οποία βρίσκεται – αλλά ουσιαστικά δουλεύει «συνεταιρικά» με τον ψυχαναλυτή της.
Kάποιοι δε, όταν τα παρατάνε, στρέφονται και κατά των πρώην εργοδοτών τους, διεκδικώντας αποζημίωση για το ψυχικό κόστος που κατέβαλαν. Ομως γνωρίζουμε ελάχιστα για τους εργαζόμενους στην υποσαχάρια Αφρική ή στους προσφυγικούς καταυλισμούς του Λιβάνου που εργάζονται στην εκπαίδευση μοντέλων τεχνητής νοημοσύνης. Πρόκειται για δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους που πληρώνονται με λίγα σεντς την ώρα, για να εκπαιδεύσουν τα μοντέλα τεχνητής νοημοσύνης στο καλό και στο κακό. Το μοντέλο εκπαιδεύεται σαν μωρό. Του εξηγούν τι βλέπει και τι πρέπει να απορρίπτει. Και «καθαρίζουν» τα δεδομένα από τοξικό περιεχόμενο. Για να μπορεί ο χρήστης στη Δύση να έχει μία ασφαλή εμπειρία, κάποιος εργαζόμενος στο Ναϊρόμπι έπρεπε να καταναλώσει ώρες φρικιαστικού υλικού, προκειμένου να διδάξει στον αλγόριθμο τρόπους συμπεριφοράς.
Είναι μία συνθήκη που βλέπεις στα μεγάλα εργοστάσια της Κίνας όπου απασχολούν παιδιά. Μόνο που εκεί τα παιδιά ράβουν ρούχα και περνάνε κορδόνια στα παπούτσια. Στα εργοστάσια της τεχνητής νοημοσύνης καθαρίζουν τα ραδιενεργά απόβλητα του ανθρώπινου μυαλού. Για τα παιδιά της Κίνας ή του Μπανγκλαντές γίνονται συχνά-πυκνά καμπάνιες. Υπάρχει και το κίνημα του fair trade. Οι εργάτες δεδομένων είναι κυριολεκτικά αφανείς. Την επόμενη φορά που θα χρησιμοποιήσετε τεχνητή νοημοσύνη, ρωτήστε το πανέξυπνο μοντέλο για τους ανθρώπους που του μαθαίνουν καλούς τρόπους.
Μεταγραφές αεροδρομίου
Την προηγούμενη εβδομάδα κυκλοφόρησε, ως φήμη, και εξελίχθηκε σε αστείο: ο Στέφανος Κασσελάκης στο ΠΑΣΟΚ. Μεταξύ μας, είναι και ο μοναδικός τρόπος για να βρεθεί ο Στέφανος στα κοινοβουλευτικά όργανα. Πετάξτε το αστείο και κρατήστε τη φήμη. Και δείτε την ως πληροφορία. Η επαφή υπάρχει, το ενδιαφέρον είναι ζωηρό, αλλά πρέπει να βρεθεί η φόρμουλα της συνεργασίας. Εξ όσων μαθαίνω, ο Στέφανος θα ήθελε να τοποθετηθεί στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας. Στο ΠΑΣΟΚ σκέφτονται ότι θα ήταν μία καλή υποψηφιότητα και για την Α΄Αθήνας. Εννοείται ότι θα επιστρέψει και η Θεοδώρα Τζάκρη που κουβαλάει ένα σακούλι με σταθερές ψήφους από την Πέλλα. Ανθρωπος που ξέρει να διαβάζει αριθμούς και έχει διαχρονική μνήμη δημοσκοπήσεων εκτιμά ότι αυτές οι δύο προσχωρήσεις θα δώσουν τουλάχιστον μισή μονάδα στο κόμμα. Αλλά η προτεραιότητα βρίσκεται αλλού. Στον άνθρωπο που θα τεθεί επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας. Ναι, πιθανότατα θα είναι αυτός που υποψιάζεστε. Αρκετά έλειψε, φτάνει.
Για όλους έχει ο Θεός
Το θαύμα στην Κανά ωχριά μπροστά σε αυτό που πέτυχαν οι Μητροπολίτες με διπλασιασμό του μισθού τους. Ομως ζυγώνουν εκλογές, οι Μητροπολίτες επηρεάζουν το ποίμνιο και στην πολιτική πιάτσα υπάρχουν κόμματα που θα βγάλουν δίσκο στο εκκλησίασμα.
Ωστόσο δεν μπορείς να αγνοήσεις την αντίφαση: οι Μητροπολίτες είναι οι μοναδικοί δημόσιοι λειτουργοί που αμείβονται με παχυλούς μισθούς, αλλά έχουν το δικαίωμα να ανέβουν στον άμβωνα και να κάνουν κηρύγματα ρατσιστικά, ομοφοβικά, να παρεμβαίνουν επί εθνικών θεμάτων. Οχι όλοι, αλλά δεν είναι και λίγοι αυτοί που υποκύπτουν στον πειρασμό. Αλλά και αυτά τα φαινόμενα τώρα θα περιοριστούν. Οταν διπλασιάζεται ο μισθός σου ο κόσμος γίνεται καλύτερος, οι αμαρτίες υποβιβάζονται σε πταίσματα και, πράγματι, ο Θεός έχει για όλους.
Ο star της ημέρας
Τζέιμς Δαλαμάγκας. Στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο, τέτοιο όνομα θα έδινε ο Σακελλάριος στον Αθηνόδωρο Προύσαλη και θα τον έβαζε στα στενά της Τρούμπας με μισοφορεμένο σακάκι και κουτσαβάκικο περπάτημα. Εκανε τον φόνο, στην Αυστραλία, το 1999. Και τον έπιασαν τώρα. Αν τον είχε κάνει στην Ελλάδα, ύστερα από 27 χρόνια θα είχαν γίνει όλα νερό και αλάτι, άντε και ένα ούζο στην υγειά του μακαρίτη.