به یغما و حراجرفتن آبروی صداوسیما از روزی آغاز شد که جامعه دیگر آن را رسانهی خود ندانست. از روزی که شأن رسانهی ملی به سمپاتِ گروهکی تنزل یافت که امتحان خود را به نظام و مردم پس دادند. از روزی اغاز شد که با نشنیدن و بازتاب ندادن صداهای اقشار مختلف ناخواسته یا خواسته شبکه های معاند خارجی را پربیننده کرد. بحران امروز حاصل کاشت بادی است که سالها پیش اغاز و امروز طوفانی بهپا کرده همه دوستداران ایران را آشفته ورنجور کرده است. کاهش بیننده و ریزش مخاطب فقط بخش کوچکی از اصل ماجراست. مسئلهی اصلی افول مرجعیّت رسانهای سازمانی است که قرار بود صدای همهی ایرانیان باشد.
