در جهانی آکنده از نااطمینانیهای عمیق، ارزش غایی روزنامهنگاری نه در گزارشگری صرف رویدادها، بلکه در یاری رساندن به انسانها برای معنابخشی به آشفتگیها نهفته است. یک زیستجهان عمومی سالم، بر شهروندانی آگاه تکیه میزند و روزنامهنگاری در این میان، نقش بافت پیوندی را ایفا میکند که دادههای گسسته را به درک مشترک جمعی تبدیل میسازد. آنگاه که نهادهای رسانهای زوال مییابند یا از مسئولیت خویش بازمیمانند، خلأ ایجادشده با سکوت پر نمیشود؛ بلکه با گسترش فساد، کدر شدن شفافیت ساختاری و گسست اعتماد عمومی لبریز میشود. روزنامهنگاری فرشته نجات تمامکنندهای نیست که تمامی گسستها را یکشبه ترمیم کند، اما همچنان بنیادیترین زیرساختی است که از طریق آن، قدرت در برابر اراده شهروندان پاسخگو میماند. این همان نقش رکن چهارم دموکراسی است.
