Μυστικοί δίαυλοι ΣΥΡΙΖΑ – ΠΑΣΟΚ
Στην Περιφέρεια η ανασυγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ, μετά τη ρήξη με τον Αλέξη Τσίπρα και την ΕΛΑΣ, έχει πρόσωπα και μεθοδολογία. Ο νέος γραμματέας Οργανωτικού, Γιάννης Μπουλέκος, μαζί με τον γραμματέα της Κεντρικής Επιτροπής, Νίκο Παππά, έχουν ήδη βγει στη γύρα για συναντήσεις με στελέχη και επαναδραστηριοποίηση οργανώσεων, στις οποίες, κατά πληροφορίες, έχουν βρει επίμονους πυρήνες που κρατούν ζωντανό τον σχεδιασμό της διατήρησης ενός αυτόνομου ΣΥΡΙΖΑ που θα κόψει τον οµφάλιο λώρο µε τον Τσίπρα και δεν θα διαλυθεί υπό την πίεσή του.
Το κόμμα έχει προχωρήσει, άλλωστε, σε ένα νέο μοντέλο ηγεσίας – με τη Ρένα Δούρου στην προεδρία της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, τον Παππά στη γραμματεία και τον Παύλο Πολάκη στον πολιτικό σχεδιασμό – μια «τρόικα» που εκτιμά ότι η αλλαγή των συσχετισμών είναι εφικτή. Διόλου τυχαία, ο Πολάκης έδωσε μια γεύση της έμπνευσης για μια μεθοδολογία 2 σε 1, που θα συνδυάζει «τη λαϊκότητα και τη δικτύωση του ΠΑΣΟΚ του ’80» αλλά και «τη συνδικαλιστική δουλειά, οργάνωση και τις πολύμορφες-αποφασιστικές κινητοποιήσεις και ακτιβισμούς της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς». Πέραν αυτών, βέβαια, σημαντικό ατού έχει ο Παππάς, ο οποίος γνωρίζει καλά τις οργανωτικές τακτικές του Αλέξη Τσίπρα (στις οποίες δεν διακρίνεται, για να το θέσουμε κομψά) και μπορεί να λειτουργήσει ο ίδιος αντίστοιχα (και αντίστροφα, κατά περίπτωση).
Τα ανοίγματα
Το ενδιαφέρον είναι ότι αυτή η προσπάθεια τροφοδοτείται εν μέρει από την ιδεολογική περιδίνηση που εντοπίζεται στον δημόσιο λόγο του Τσίπρα και της ΕΛΑΣ (τα περισσότερα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ την αποκαλούν «θολούρα»). Με πλέον ενδεικτική τη στάση τους στο ζήτημα της διατήρησης του νόμου Πιερρακάκη για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Τέτοιες αμφισημίες λειτουργούν ως επιχείρημα εσωκομματικής επιβίωσης για τον ΣΥΡΙΖΑ με τη σημερινή του μορφή, τουλάχιστον σε αυτή τη φάση και στη συγκεκριμένη πολιτική συγκυρία.
Η αυτοτέλεια του ΣΥΡΙΖΑ, βέβαια, δεν σημαίνει περιχαράκωση. Η Ρένα Δούρου, έχοντας το προσόν ότι δεν είναι πρόσωπο που απέκλειε τον ελεύθερο πολιτικό διάλογο με άλλες δυνάμεις, έχει αναλάβει, σύμφωνα με κομματικές πηγές, άτυπο ρόλο διαύλου επικοινωνίας με πρόσωπα και ομάδες από την Αριστερά, την οικολογία και την Κεντροαριστερά, όπως και την επαναπροσέγγιση με παλαιούς συντρόφους και συνεργάτες, από τη Νέα Αριστερά και ανεξάρτητους, στο πλαίσιο της αναζήτησης συμμαχιών απέναντι στην ΕΛΑΣ του Τσίπρα. Στο ίδιο πλαίσιο, υπάρχει μια τάση εντός ΣΥΡΙΖΑ και σε ομάδες της διεύρυνσης του ΠΑΣΟΚ που θέλουν ανοιχτούς διαύλους με τον ΣΥΡΙΖΑ – προσοχή, δεν μιλάμε για συνεργασίες, ενώσεις και άλλες προωθημένες ιδέες που ουδείς επιθυμεί. Αλλά βάζουν θέμα έστω κοινοβουλευτικών συμπράξεων, σε επίπεδο βουλευτών.
Η λογική είναι διπλής κατεύθυνσης. Στον ΣΥΡΙΖΑ συμφέρει η ύπαρξη κοινοβουλευτικής επικοινωνίας με το ΠΑΣΟΚ, ώστε ο Τσίπρας να μην μπορεί να ισχυρίζεται ότι δεν υπάρχει πια κεντροαριστερή αντιπολίτευση εντός Βουλής. Στο ΠΑΣΟΚ, αντίστροφα, μια τέτοια σύμπραξη ενισχύει την εικόνα δεύτερης δύναμης που συσπειρώνει γύρω της τον χώρο. Εξάλλου, υπάρχουν και παλαιοί δεσμοί που ευνοούν την επικοινωνία σε επίπεδο ανθρώπινου δυναμικού, ειδικά στη μετά Τσίπρα εποχή, ακόμα κι όταν οι ηγεσίες τηρούν απόσταση.
Οι πληγές
Η παγίδα, βέβαια, είναι γνωστή. Μεγάλο κομμάτι της βάσης του ΠΑΣΟΚ δεν αντέχει ιδεολογικά τον ΣΥΡΙΖΑ, είτε τον παλιό είτε τον νέο, διατηρώντας την ταύτιση με την περίοδο διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Για να το πούμε απλά, θεωρούν πως οι παλιές πληγές δεν έχουν κλείσει. Το ερώτημα είναι αν η ταύτιση αυτή μπορεί να ξεπεραστεί αρκετά γρήγορα κι αν η αντίδραση στους σχεδιασμούς του Τσίπρα μπορεί να οικοδομήσει κάποιες κοινές αντιστάσεις.