Ο Σεπτέμβρης δεν είναι Δευτέρα
Σαμποτάρουμε τον εαυτό μας; Επενδύουμε στη σχεδόν σαδιστική πρακτική του κρύου ντους για να συνέλθουμε; Υιοθετούμε το «στρατιωτικό» κάλεσμα τύπου «τα κεφάλια μέσα»; Τι είναι αυτό το κακό που μας βρίσκει κάθε χρόνο τέτοια εποχή, όταν ο Αύγουστος μετράει αντίστροφα; Γιατί έχουμε την τάση να αντιμετωπίζουμε τον Σεπτέμβρη σαν Δευτέρα; Και γιατί σπεύδουμε να πετάξουμε το αντηλιακό, σαν να είναι αυτό που καίει τη σάρκα μας και αντανακλαστικά πρέπει να φύγει πριν μας τσουρουφλίσει;
Ο Σεπτέμβρης δεν είναι Δευτέρα. Δεν σημαίνει αυτομάτως επιστροφή στην αυστηρότητα, στην ενοχή και στις μεγάλες αποφάσεις. Ναι, το καλοκαίρι τελειώνει σιγά σιγά. Αλλά γιατί τείνουμε να κρατάμε το «τελειώνει» και όχι το «σιγά σιγά»;
Ο Σεπτέμβρης δεν είναι τιμωρία. Ούτε μόνο ξυπνητήρι. Σχολικό κουδούνι. Κίνηση στους δρόμους. Πρόγραμμα. Πειθαρχία.
Εχω την πεποίθηση ότι ο καλός καιρός του πρώτου φθινοπωρινού μήνα – που είναι και η αιτία που δεν πρέπει να πετάμε ακόμη το αντηλιακό μας – είναι μέρος μιας συνωμοσίας του σύμπαντος για μια βελούδινη μετάβαση στην καθημερινότητα.
Για Σαββατοκύριακα στην παραλία. Για νυχτερινές βόλτες φορώντας ακόμη σανδάλια και κοντομάνικα. Για μια πρόσκληση «πάμε πλατεία για παγωτό ή για σουβλάκι»…
Με άλλα λόγια, δεν υπάρχει κανένας ιατρικός λόγος να αντιμετωπίζουμε την 1η Σεπτεμβρίου σαν ημέρα εθνικής περισυλλογής. Δεν χτυπά κάποια εσωτερική σειρήνα που λέει «τέλος η χαρά». Αυτό το έχουμε επινοήσει εμείς.
Οπως ο Ιανουάριος, που έχει εξελιχθεί ως ο μήνας των «βασανιστηρίων».Τότε ξεκινάμε δίαιτα, γυμναστήριο, κλείνουμε ραντεβού για check-up… Και αποφασίζουμε, ενίοτε με αξιοθαύμαστη αυστηρότητα, να γίνουμε από την επόμενη κιόλας μέρα ο άνθρωπος που υποσχόμαστε κάθε χρόνο ότι θα γίνουμε.
Οπως και να ‘χει, το σώμα ποιος το ενημέρωσε; Πως από Δευτέρα πρέπει να κοιμάται νωρίτερα, να τρώει καλύτερα, να γυμνάζεται περισσότερο και να μην ξαναδεί παγωτό μέχρι νεωτέρας. Και, ευτυχώς, δεν διαβάζει τα «10 πράγματα που πρέπει να κάνετε για ένα δυναμικό restart» που κατακλύζουν κάθε χρόνο το Διαδίκτυο.
Οσο για τα πιτσιρίκια – μικρότερα και μεγαλύτερα –, η ψυχρολουσία είναι διπλή: τέλος οι διακοπές, αρχίζουν σχολεία, δραστηριότητες και η γνωστή επωδός «στρώσου στη δουλειά». Αλλά κι αυτά, ας τους το αναγνωρίσουμε, έχουν κάθε δικαίωμα να διαμαρτύρονται.
Ούτε ο ήλιος έχει ενημερωθεί πως το καλοκαίρι έληξε. Μπορεί το σκοτάδι να έρχεται πιο γρήγορα αλλά όλη την ημέρα ακτινοβολεί.
Αν κάτι χρειάζεται επειγόντως restart, ίσως δεν είναι ο οργανισμός μας αλλά η ιδέα ότι κάθε Σεπτέμβριο πρέπει να γινόμαστε καλύτεροι, πειθαρχημένοι και παραγωγικοί, χωρίς δικαίωμα στην τεμπελιά.
Καλό υπόλοιπο καλοκαιριού και καλό αποκαλόκαιρο!