بدیعالزمان فروزانفر، از برجستهترین چهرههای ادبیات و پژوهش ایران، در خاطره شاگردان و معاصرانش تنها یک استاد و ادیب نبود؛ دانشمندی با حافظهای شگفتانگیز، تسلطی کمنظیر بر ادبیات فارسی و عربی و نگاهی دقیق و نقادانه بود که میراثش در پژوهشهای ادبی و تربیت نسلهای متعدد از اهل فرهنگ باقی ماند. به مناسبت زادروز او، این روایت شادروان عبدالعلی ادیب برومند، تصویری شخصی و کمتر شنیدهشده از فروزانفر به دست میدهد؛ از نخستین دیدار و شیوه تدریس سختگیرانه او تا نگاهش به شعر، مولانا و جایگاه دیگر ادیبان معاصر.
