ورود فناوری به قلمرو خواندن و نوشتن نابینایان، این پرسش را پیش کشید که اساساً با خود بریل چه باید کرد. خطی که نزدیک به دو قرن امکان خواندن و نوشتن مستقل را برای نابینایان فراهم کرده بود، محدودیتهایی نیز با خود داشت. منابع بریل حجیم بودند، تولید و تکثیر آنها آسان و ارزان نبود، دسترسی به متن به فراهمبودن نسخهای بریل وابسته میماند و ابزارها و فرایندهای خاص خود را میطلبید.
