Θεατρική σεζόν: Ώρα για επανάληψη…
Λίγο πριν σηκωθεί η αυλαία της φετινής θεατρικής σεζόν με τις δεκάδες νέες παραγωγές, είναι ίσως η ώρα για λίγη επανάληψη, με παραστάσεις που συνεχίζουν και έχουν τους λόγους τους.
«Ο Κος Ζυλ» στο θέατρο Πόρτα για το πρωτότυπο κείμενο που έγραψε ο Θωμάς Μοσχόπουλος, βασισμένος στην «Δεσποινίδα Τζούλια» του Στρίντμπεργκ και την εύστοχη σκηνοθεσία που υπογράφει. Μέσα από μια ανάγνωση που αντιστρέφει τα φύλα, ξεδιπλώνονται όλες οι πτυχές της εξουσίας και του έρωτα. Με τρεις νέους ηθοποιούς – Ακης Κοσώνας, Γιάννης Καράμπαμπας, Θεόβη Στύλλου.
«Ο Βυσσινόκηπος» του Τσέχοφ στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου για τη σύγχρονη ματιά του σκηνοθέτη πάνω στο κύκνειο άσμα του ρώσου δραματουργού. Μέσα σε ένα εξαιρετικής αισθητικής σκηνικό, που συνομιλεί με την Ιστορία και τα πρόσωπα, ξετυλίγεται το τέλος μιας εποχής – και η ανατολή μιας νέας. Η Αμαλία Μουτούση και η Ράνια Οικονομίδου, σε διπλή διανομή με την Υβόννη Μαλτέζου, ηγούνται με το υποκριτικό τους μέγεθος ενός ταλαντούχου θιάσου.
«Η Κουζίνα» του Αρνολντ Γουέσκερ στο θέατρο Κιβωτός, για την καθηλωτική ερμηνεία του Μιχάλη Σαράντη, σε μια παράσταση γεμάτη ένταση και ρυθμό, σε σκηνοθεσία του Γιώργου Κουτλή. Γραμμένο πριν από εβδομήντα χρόνια σχεδόν σοκάρει για τον τρόπο με τον οποίο καταγράφει τις εργασιακές συνθήκες – με κυνισμό αλλά και ευαισθησία. Με το περιβάλλον της κουζίνας να γίνεται ο ιδανικός τόπος.
«Η Δίκη» του Κάφκα στο θέατρο ARK για την ερμηνεία του Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλου, στην παράσταση που σκηνοθετεί ο Αρης Μπινιάρης σε δική διασκευή. Σε αυτή τη διαφορετική σκηνική ανάγνωση όπου ο ρυθμός, η κίνηση και η μουσική καθορίζουν το αποτέλεσμα, ο Γιόζεφ Κ. του Παπασπηλιόπουλου ενσωματώνει τις αγωνίες του σύγχρονου ανθρώπου.
«Τζένη Τζένη» των Ασημάκη Γιαλαμά και Κώστα Πρετεντέρη στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά για τη φρέσκια ματιά που διαβάζει το κινηματογραφικό σενάριο της ελληνικής ταινίας της δεκαετίας του ’60 ο Νίκος Καραθάνος. Η παράσταση σπάει τα στερεότυπα και τις αγκυλώσεις και δεν φοβάται να «αντικαταστήσει» τα ιερά τέρατα του δικού μας σινεμά με ηθοποιούς της εποχής μας. Και να τιμήσει τον μοναδικό Διονύση Παπαγιαννόπουλο.
«Τζόνι Μπλε» του Γιωργή Τσουρή στο θέατρο Ανεσις για το ενδιαφέρον βλέμμα που ρίχνει πάνω στη σημερινή κοινωνία, αγκαλιάζοντας με αριστοτεχνικό τρόπο τους ανθρώπους, τις σχέσεις, τη φιλία, την οικογένεια και τα αδιέξοδα της καθημερινότητας. Τρεις άνδρες, τρεις φίλοι, ένας νεαρός επισκέπτης και μια μάνα συνθέτουν έναν θίασο που υπηρετεί με ακρίβεια τις δυσκολίες αυτού του σκοτεινού έργου και της καλοδουλεμένης παράστασης που σκηνοθετεί ο ίδιος ο Τσουρής.
«Ο πατέρας μου» του Φλοριάν Ζελέρ στο θέατρο Στοά, γιατί ο Θανάσης Παπαγεωργίου μετουσιώνεται σκηνικά σε αυτόν τον ηλικιωμένο άνδρα, που προσπαθεί να κρατηθεί στη ζωή όταν ο ίδιος του ο εαυτός τον εγκαταλείπει σταδιακά μαζί με τη συνείδησή του. Μέσα από τη σχέση με την κόρη του (Εύα Καμινάρη) διαγράφεται όλο το τοπίο της διαδρομής προς το τέλος.
«Το πάρτι της ζωής μου» της Ελένης Ράντου για την κατάθεση ψυχής της ηθοποιού, η οποία έγραψε ένα έργο που πηγάζει ακριβώς από εκεί, από την ψυχή της. Μια προσωπική ιστορία που γίνεται κομμάτι του συλλογικού. Σε σκηνοθεσία του Ανέστη Αζά και παρέα με δύο μουσικούς, η Ράντου παίζει, χορεύει, θυμάται, μονολογεί, συγκινεί, συγκινείται, λυτρώνει και λυτρώνεται. Και συνεχίζει για 5η χρονιά…
Η «Νοχαβελάνδη» του Γιάννη Αποσκίτη στο θέατρο 104 για το πρωτότυπο θέμα του έργου και την έξυπνη σκηνοθεσία του Γιώργου Βουρδαμή. Επί σκηνής μια φανταστική εκδοχή της Αγριας Δύσης σε μια παράσταση όπου μαύρο χιούμορ, ειρωνεία, γέλιο αλλά και μια ανάλαφρη αίσθηση συνδυάζονται με τις ερμηνείες των ηθοποιών.