Τι μάθαμε

Παίζει άσχημα παιχνίδια μερικές φορές η δημοσιογραφία, ειδικά όταν έχουμε να κάνουμε με εφημερίδες κάπως δύσκαμπτες, που δεν επικαιροποιούν εύκολα την ύλη τους. Διαβάσαμε έτσι χθες, δύο ημέρες μετά τις αμερικανικές εκλογές, μια συνέντευξη του Αλέξη Τσίπρα στη Libération όπου δεν του έγινε καμιά ερώτηση για το μεγάλο γεγονός των ημερών. Δεν μάθαμε έτσι ούτε ποιο στέλεχος των Δημοκρατικών θα προτιμούσε ο πρώην πρωθυπουργός για επόμενο πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών ούτε τι εννοούσε το κόμμα του όταν υποστήριξε ότι μετά τα εκλογικά αποτελέσματα θα πρέπει η ελληνική κυβέρνηση να βάλει «κόκκινες γραμμές στις σχέσεις μας με τις ΗΠΑ, με σκοπό την προστασία των εθνικών μας συμφερόντων και προάσπιση των αξιών μας».

Μάθαμε όμως άλλα πράγματα. Οπως ότι ο πρόεδρος της ΕΛΑΣ πήγε στο Παρίσι για να λάβει μέρος στις χθεσινές κινητοποιήσεις κατά της αύξησης του κόστους ζωής και με την ευκαιρία συνάντησε διάφορους αριστερούς ηγέτες, όχι όμως και τον Ζαν-Λικ Μελανσόν ο οποίος το 2015 τον είχε χαρακτηρίσει «προδότη». Σε σχετική ερώτηση μάλιστα για την άποψή του σχετικά με τον ηγέτη των Ανυπότακτων, αρνήθηκε να απαντήσει με το επιχείρημα ότι δεν θέλει να αναμειχθεί στα γρανάζια της γαλλικής Αριστεράς. Αυτό δημιουργεί ένα ζήτημα. Εφόσον πήγε στο Παρίσι για να συμπαρασταθεί στον γαλλικό λαό που κινδυνεύει να πέσει στα νύχια της Ακροδεξιάς, δεν θα πρέπει να αναπτύξει και τον τρόπο με τον οποίο θα αποτραπεί αυτός ο κίνδυνος;

Βέβαια, εδώ ο Τσίπρας έχει ένα μειονέκτημα. Πώς να εμφανιστεί ως μπροστάρης της μάχης κατά της Ακροδεξιάς όταν στη χώρα του έχει συνεργαστεί ο ίδιος μαζί της, και μάλιστα όχι σε τοπικό αλλά σε κεντρικό επίπεδο; Ισως γι’ αυτό, εν τέλει, να αποφεύγει να απαντήσει στην ερώτηση του γάλλου δημοσιογράφου για το πόσο μια νίκη της Μαρίν Λε Πεν θα αλλάξει τη λειτουργία της ΕΕ και, αντί γι’ αυτό, να ασκεί κριτική στους ευρωπαίους ηγέτες.

Για ποιο πράγμα; Πρώτα απ’ όλα επειδή εδώ και πέντε χρόνια «επέλεξαν να μην πάρουν καμιά πρωτοβουλία υπέρ της ειρήνης στην Ουκρανία». Δυστυχώς δεν ξετυλίγει τη σκέψη του παραπέρα, για να καταλάβουμε αν εννοεί πως οι Ευρωπαίοι δεν πίεσαν τον Ζελένσκι να παραδώσει μια ώρα αρχύτερα τη χώρα του στους Ρώσους για να τελειώνουμε ή, αντιθέτως, πως δεν έστειλαν τελεσίγραφο στον Πούτιν ότι αν δεν αποσύρει αμέσως τις δυνάμεις του θα βομβαρδίσουν τη Μόσχα.

Οι Ευρωπαίοι δεν ανέλαβαν επίσης καμιά πρωτοβουλία «για να θέσουν τέλος στην επίθεση του Τραμπ και του Νετανιάχου κατά του Ιράν». Αχ, Φαμπιέν, γιατί δεν του ζήτησες να μας πει τι θα έκανε εκείνος στη θέση τους, οι δυο παλιόφιλοι μπορεί να επαναλάβουν αύριο τους βομβαρδισμούς, πρέπει να τους προλάβουμε.

Οσο τον ακούς τον άτιμο, τόσο σκέφτεσαι πως αδικείται περιορίζοντας τις φιλοδοξίες του στην Ελλάδα.