Дию белән Гөлчәчәк

Бер авыл­да яшә­гән, ди, ир бе­лән ха­тын. Алар­ның бик ма­тур Гөл­чә­чәк исем­ле кыз­ла­ры бул­ган. Бо­лар яшә­гән авыл­дан ерак тү­гел ка­ра ур­ман бул­ган икән. Ан­да бер кур­кы­ныч дию яшә­гән, ди. Ул үзе­нең өен­дә эш­ләр­гә авыл­дан кыз­лар ур­лый тор­ган бул­ган. Көн­нәр­дән-бер­көн­не ул Гөл­чә­чәк­не дә ур­лап кит­кән. Баш­ка кыз­лар бе­лән бер­гә ул ди­ю­нең өен­дә яши баш­ла­ган, өй эш­лә­рен баш­кар­ган. Гөл­чә­чәк әти-әни­сен са­гын­ган һәм ди­ю­дән ко­ты­лу юлын уй­ла­ган. Бер­ва­кыт дию бик арып кайт­кан. Аңа Гөл­чә­чәк кув­шин эче­нә ке­реп йок­лар­га тәкъ­дим итә, янә­се ан­да аңа бик ты­ныч бу­лыр. Дию йок­лап ки­тү бе­лән Гөл­чә­чәк кув­шин­ның авы­зын бө­ке­ләп куй­ган. Кыз­лар ба­ры­сы да авыл­га кайт­кан. Ә те­ге явыз дию һа­ман да шул кув­шин­да йок­лый икән әле.