Belh@rra και συγκίνηση
Το Πολεμικό μας Ναυτικό παρέλαβε μια νέα φρεγάτα Belh@rra. Ονομάστηκε «Κίμων». Υψώθηκε η ελληνική σημαία. Εγινε εκδήλωση υποδοχής της και παρουσίασής της. Ακούστηκαν και τα αναμενόμενα λόγια από το καθ’ ύλην αρμόδιο πολιτικό προσωπικό. Λογικό και πρέπον. Τόσα λεφτά κόστισε η φρεγάτα. 719.000.000 ευρώ χωρίς τον οπλισμό της. Ως φορολογούμενος θα ήθελα να δω πώς μοιάζει. Να δω πού πήγαν τα χρήματά μου. Δεν συμμερίζομαι όμως καθόλου τα συναισθήματα εθνικής υπερηφάνειας και συγκίνησης που είδα να μοιράζονται αρκετοί στα κοινωνικά δίκτυα με την είδηση της παραλαβής της φρεγάτας.
Να συγκινηθώ γιατί; Επειδή η χώρα μας μπαίνει πάλι σε μια κούρσα εξοπλισμών; Η χώρα μας εμφανίζει διαχρονικά τον μεγαλύτερο μέσο όρο δαπανών σε ποσοστό ΑΕΠ στην Ευρώπη των 27 για την άμυνά της (2,85%). Σε καιρό ειρήνης όλα αυτά. Κάθε μια από τις τρεις πρώτες φρεγάτες θα μας κοστίσει 719.000.000 (χωρίς τον οπλισμό τους – με τον οπλισμό υπολογίζεται το κόστος σε πάνω από ένα δισ. ευρώ έκαστη) ενώ η τέταρτη (Θεμιστοκλή θα τη λένε αυτή) θα κοστίσει χωρίς τον οπλισμό 809.000.000. Δεν νιώθω καμιά συγκίνηση. Θα ήθελα να κλαίω απαρηγόρητος. Απαρηγόρητος που ξοδεύουμε (ενώ δεν μας περισσεύουν) τόσα λεφτά για εξοπλισμούς.
Απαρηγόρητος γιατί μοιάζει αυτή τη φορά οι εξοπλισμοί να είναι απαραίτητοι. Πόλεμος στην Ουκρανία, πόλεμος στη Γάζα, επεμβάσεις στη Βενεζουέλα, απειλές για επέμβαση στη Γροιλανδία, απειλές για επέμβαση στο Ιράν, και μέσα σε όλα αυτά η Κάγια Κάλας, ύπατη εκπρόσωπος της ΕΕ για την Εξωτερική Πολιτική, δήλωσε πως η κατάσταση του κόσμου σήμερα δείχνει ότι είναι καλή στιγμή για να αρχίσει κανείς να πίνει.
Οσο η Κάγια Κάλας αστειεύεται για την πιθανότητα εξερεύνησης της σχέσης της με την κατανάλωση αλκοόλ, εμείς παραγγέλνουμε φρεγάτες.
Ας επιστρέψουμε στη συγκίνηση όμως. Μήπως να επανεξετάσουμε τα συναισθήματα που δηλώνουμε πως νιώθουμε; Είναι ταιριαστά με τις περιστάσεις; Φυσικά ο καθένας νιώθει ό,τι θέλει. Βλέποντας τις φρεγάτες και διαβάζοντας τον λογαριασμό νιώθω σφίξιμο στο στήθος, για την κατάσταση του κόσμου και το πού θα μπορούσαμε να ξοδέψουμε αυτά τα χρήματα, αν δεν αγοράζαμε τις φρεγάτες. Σχολεία. Νοσοκομεία. Καλύτερη παιδεία. Πολιτισμό. Αστικές αναπλάσεις. Υποδομές.
Συγκίνηση τελευταία ένιωσα όταν ένα μικρό αφροελληνάκι στο τρόλεϊ μου ζήτησε σε άψογα ελληνικά να καθίσει δίπλα μου. Ενιωσα και συγκίνηση και υπερηφάνεια, που ένα παιδί μεταναστών από την Αφρική έχει ενσωματωθεί στη χώρα μας και έκανε τη γλώσσα μας γλώσσα του. Το πρόβλημα είναι πως όσο πιο εύκολα συγκινούμαστε με όπλα, τόσο πιο δύσκολα θα συγκινούμαστε με ανθρώπους.