Εθνική προοπτική η ανασυγκρότηση του πρωτογενούς τομέα
Για να αντιληφθεί κανείς τη σπουδαιότητα του αγροτικού προβλήματος πρέπει να ξεκινήσει από μια βασική παραδοχή. Εχει επανέλθει απειλητικά η παλιά διαίρεση μεταξύ Αθήνας και περιφέρειας, με νέο περιεχόμενο. Η γεωγραφική σχάση μεταξύ ακμάζουσας Αθήνας και παρακμάζουσας ενδοχώρας λειτουργεί ως βασικός τροφοδότης πολιτικών διαιρέσεων.
Η σχάση βιώνεται κατ’ αρχάς υλικά. Η απίσχναση των υποδομών στην περιφέρεια αφήνει αποτύπωμα υποβάθμισης και αίσθημα ανασφάλειας στην καθημερινότητα, ενώ οι πολιτικές προστασίας του περιβάλλοντος συχνά επιβαρύνουν δυσανάλογα αυτούς που ζουν και εργάζονται στην περιφέρεια. Ενδεικτικά, παραδοξότητες της περιβαλλοντικής νομοθεσίας προκαλούν μεγάλες καθυστερήσεις στην υλοποίηση δημοπρατημένων εγγειοβελτιωτικών έργων. Δεν είναι σπάνιο το γεγονός μεγάλοι οδικοί άξονες ή επεκτάσεις του μετρό να ολοκληρώνονται γρηγορότερα από φράγματα ή αρδευτικά δίκτυα.
Η ενίσχυση της πρωτογενούς παραγωγής είναι κρίσιμη για την Ελλάδα και το ελληνικό έθνος. Μια χώρα που είναι ικανή να θρέψει τον πληθυσμό της, που ενσωματώνει την ηθική της παραγωγής, είναι μια χώρα που προεκτείνει την ανεξαρτησία και την ισχύ της.
Από που κυρίως λείπει από την πολιτική για τον πρωτογενή τομέα δεν είναι ούτε οι εύστοχες επιμέρους παρεμβάσεις, ούτε οι σημαντικές ενισχύσεις, ούτε ο προγραμματισμός σημαντικών έργων, ούτε ακόμα και οι αναγκαίες επώδυνες προσαρμογές. Εκείνο που λείπει είναι η ευρεία συνειδητοποίηση ότι μιλάμε για ένα τομέα στρατηγικής σημασίας για τη χώρα, όπως η άμυνα ή η ενέργεια. Αυτό με τη σειρά του δημιουργεί αβεβαιότητα και ανασφάλεια σε γεωργούς και κτηνοτρόφους.
Η διακομματική επιτροπή της Βουλής μπορεί να συνδράμει ουσιαστικά στο να προκύψει αυτή η στρατηγική.
Μια νέα ολιστική και ρεαλιστική αγροτική πολιτική απαιτεί επεξεργασία βασικών παραμέτρων που έχουν καθοριστικό ρόλο στην ανταγωνιστικότητα της ελληνικής γεωργίας και κτηνοτροφίας: ποια αγροτικά προϊόντα παράγονται σε κάθε περιοχή της χώρας και πώς αυτά συνδέονται περισσότερο με τη μεταποίηση και τις σύγχρονες διατροφικές ανάγκες∙ ποιες οι δυνατότητες σε νέες καλλιέργειες∙ ποιες οι υποδομές σε άρδευση και αγροτική οδοποιία∙ τι γίνεται με τους αναδασμούς∙ τι προσαρμογή χρειάζεται στην κλιματική αλλαγή∙ ποιες και πόσο αποτελεσματικές είναι οι συλλογικές δράσεις των αγροτών∙ ποιες είναι οι ιδιωτικές επιχειρήσεις που διακινούν αγροτικά προϊόντα και ποιου επιπέδου υποδομές διαθέτουν∙ ποιες είναι οι συνεχώς μεταβαλλόμενες απαιτήσεις της αγοράς∙ γιατί απουσιάζει μια βιομηχανία παραγωγής αγροτικών εφοδίων∙ γιατί ο παραγωγός, ενώ έχει όλο το ρίσκο, δεν μπορεί να καρπωθεί την υπεραξία∙ αν και ποιες αλλαγές χρειάζονται στην κατανομή των κοινοτικών ενισχύσεων που βαίνουν μειούμενες∙ πώς αντιμετωπίζουμε τον μικρό και κατακερματισμένο κλήρο∙ τι θα κάνουμε με τη γεωργική εκπαίδευση και την πρόσβαση σε κρίσιμα δεδομένα∙ πώς προστατεύουμε κρίσιμους πόρους, όπως το έδαφος και το νερό∙ ποια πρέπει να είναι η στρατηγική και η στόχευση της χώρας ενόψει της νέας ΚΑΠ.
Μέσα από μια μεθοδικά οργανωμένη και δομημένη διαδικασία – που θα περιλαμβάνει ακροάσεις, συνεργασία με εμπειρογνώμονες, περιφερειακές διαβουλεύσεις στο σύνολο της επικράτειας, δημιουργία ψηφιακής πλατφόρμας διαβούλευσης – θα απευθυνθούμε στο σύνολο όσων έχουν να καταθέσουν προτάσεις.
Στόχος μας είναι να καταλήξουμε σε ένα σχέδιο που δεν θα αντιλαμβάνεται την αγροτική πολιτική ως μέσο διαχείρισης κρίσεων και κατευνασμού, αλλά ως εργαλείο ανασυγκρότησης του πρωτογενούς τομέα.
Οι έλληνες πολίτες απαιτούν εθνικό σχέδιο. Η κατανόηση του μεγέθους του προβλήματος και της επικινδυνότητάς του μάς οδηγεί να συνεργαστούμε με ειλικρίνεια, τιμιότητα, ταχύτητα και πολιτική γενναιότητα, ώστε να επιτελέσουμε το εθνικό μας καθήκον.