Το σύστημα

Οι δικαστές που διευθύνουν τη δίκη για τις υποκλοπές έχουν συγκεντρώσει τον θαυμασμό όσων παρακολουθούν τη διαδικασία. Διακρίνονται για το θάρρος τους, την ευστοχία των ερωτήσεών τους, ακόμη και για τους υπαινιγμούς ως προς τον χειρισμό της υπόθεσης από ανώτερα κλιμάκια της Δικαιοσύνης. Ο εισαγγελέας, άλλωστε, τόνισε ευθαρσώς ότι η υπόθεση δεν έπρεπε να παραπεμφθεί στο Πλημμελειοδικείο, αλλά να εκδικαστεί σε ανώτερο βαθμό απονομής δικαιοσύνης. Διαβάζω άρθρα με εύστοχες παρατηρήσεις που αναδεικνύουν τον ρόλο των δικαστικών λειτουργών και υπογραμμίζουν τις μεθοδεύσεις στους χειρισμούς από την ηγεσία του Αρείου Πάγου. Ορισμένα σχόλια μάλιστα εκπέμπουν αισιοδοξία, καθώς επισημαίνουν ότι υπάρχουν δικαστικοί λειτουργοί με αίσθηση καθήκοντος, που στέκουν ανεπηρέαστοι από πιέσεις και σκοπιμότητες.

Επιτρέψτε μου να διαφωνήσω και να πιάσω το πινέλο με τη μαύρη μπογιά. Διότι η συνολική εικόνα, με τους δύο αξιοθαύμαστους δικαστές στο κέντρο της, εκπέμπει ζόφο και απελπισία. Αυτό που μας δείχνει η εξέλιξη της υπόθεσης των υποκλοπών είναι ότι ακόμη κι αν υπάρξουν άνθρωποι που θα θέσουν το καθήκον υπεράνω όλων και την αποκάλυψη της αλήθειας ως υπέρτατο σκοπό, κανείς δεν μπορεί να λύσει τον κόμπο στο σχοινί από το οποίο κρέμεται ένα ολόκληρο σύστημα. Ας πει ό,τι θέλει ο εισαγγελέας. Ας κάνει ο πρόεδρος τις πιο δύσκολες και διεισδυτικές ερωτήσεις. Θα βγουν δέκα τίτλοι και άλλα τόσα καλά ρεπορτάζ. Επί της ουσίας, τίποτα από όσα θα έπρεπε να γίνουν δεν θα γίνει. Οι κατηγορούμενοι παρακολουθούσαν ακόμη και τον αρχηγό των Ενόπλων Δυνάμεων, αλλά θα βγουν από τη δικαστική αίθουσα κουμπώνοντας το σακάκι και φτιάχνοντας τη γραβάτα τους.

Και, εκτός των άλλων, αν απευθυνθείς στην κυβέρνηση, θα σου πουν ότι επί του ζητήματος επιλήφθηκε η Δικαιοσύνη και εξέδωσε ετυμηγορία. Τέλος. Το «σύστημα» πάντα κερδίζει, όπως θα έλεγαν στα καφενεία. Το μήνυμα από τη δίκη των υποκλοπών είναι μια κηλίδα στη λειτουργία και στην αξιοπρέπεια της Δημοκρατίας μας. Λερώνει και την αξιοπρέπεια εκείνων που βρέθηκαν παρακολουθούμενοι, αλλά το κατάπιαν με μια διακριτική γαργάρα. Για δες καιρό που βρήκαμε να συζητήσουμε την αναθεώρηση του Συντάγματος, λες και το πρόβλημα είναι το κείμενο και όχι η εφαρμογή.

Ιστορία αποδόμησης

Με όρους πολιτικής επικοινωνίας η Μαρία Καρυστιανού γράφει μία τέλεια ιστορία αποδόμησης. Αναπόφευκτο. Στο περιβάλλον της συνωστίζονται άνθρωποι που μπορεί να διατηρούν ένα διακριτό στίγμα στην κοινωνία της Θεσσαλονίκης, πλην όμως δεν θεωρούνται επαρκείς για να σταθούν στα μαρμαρένια αλώνια της κεντρικής πολιτικής. Ορισμένοι εξ αυτών δε, βρίσκουν στο πρόσωπο της Καρυστιανού την ευκαιρία να προβάλουν προσωπικές θέσεις και εμμονές για τις οποίες δεν κατάφεραν ποτέ να βρουν ανταπόκριση. Η ίδια η Καρυστιανού, όπως μου λένε, εμπιστεύεται πρόσωπα και όχι θέσεις. Εκεί αποδίδεται η ασυνάρτητη ανάρτησή της για τα ελληνοτουρκικά που απηχεί απόψεις θεσσαλονικιού παράγοντα του δημοσίου λόγου με σκληρές «πατριωτικές»θέσεις. Κάπως έτσι η κυρία Καρυστιανού βρέθηκε να καταγγέλλει και τη Συμφωνία των Πρεσπών. Η ίδια δεν έχει ιδέα. Το χειρότερο είναι άλλο. Η ίδια αγκαλιάστηκε από την Αριστερά και έγινε αντιπαθής σε ένα κομμάτι της Δεξιάς. Τώρα χάνει τους αριστερούς και πρέπει να κερδίσει τους δεξιούς. Μπέρδεμα…

Η αλλαγή στο ΑΠΕ

Κάποια πράγματα πρέπει να γράφονται και ας ελέγχονται από τον παράγοντα της προσωπικής εκτίμησης. Ο απερχόμενος πρόεδρος του Αθηναϊκού Πρακτορείου Αιμίλιος Περδικάρης άφησε πίσω του εξαιρετική δουλειά. Το Πρακτορείο αναβαθμίστηκε, ανέκτησε την αξιοπιστία του, έκανε σημαντικά βήματα στην ψηφιακή μετάβαση και, σε σχέση με το παρελθόν, του καταλογίστηκαν ελάχιστα φάουλ. Ηταν, άλλωστε, η πρώτη περίοδος στη μακρά λειτουργία του Πρακτορείου, κατά την οποία το οικονομικό αποτέλεσμα ήταν θετικό. Επιπλέον, ενίσχυσε τη διεθνή του παρουσία και αναγνώριση. Και εκεί, η αποχώρηση του Περδικάρη κινδυνεύει να αφήσει ένα κενό: αυτό που αφορά τη θέση του στο διοικητικό συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Συμμαχίας Πρακτορείων Ειδήσεων. Το πόστο συνδέεται μεν με το πρόσωπο, αλλά απηχεί εθνικές θέσεις. Κι αν χαθεί μία ελληνική φωνή από έναν τόσο κομβικό θεσμό, είναι απώλεια που δεν αναπληρώνεται.

Η star της ημέρας

Η Ολίβια Κόλμαν δηλώνει non binary άτομο, συμπληρώνοντας ότι στη σχέση με τον σύζυγό της λειτουργεί περισσότερο ως gay άνδρας. Το διαβάζω, προσπαθώ να το φανταστώ, αλλά δεν μπορώ να καταλάβω, κάτι με μπερδεύει. Θα είναι η εποχή που με ξεπέρασε, τα ταμπού που με διαφεντεύουν, η άγνοια που με εκθέτει…