Φωτογραφίες Καισαριανής: Τιμή και δόξα χωρίς αστερίσκους…
Ελάτε. Ελάτε να κλείσουμε εντελώς τα μάτια και να βάλουμε την ψυχή να αφουγκραστεί και να ριγήσει. Μπροστά ο Σταύρος Ξαρχάκος με τον Λευτέρη Παπαδόπουλο, κι από πάνω, σαν σε άγιο βήμα, ο δωρικός Γρηγόρης Μπιθικώτσης σε ρόλο ιεροψάλτη.
Τάχα τι να ζήλεψαν στα χλωμά σου μάτια
που ʼγιωμαν τʼ απόβραδο γλύκα πρωινή,
κι ήρθαν και βασίλεψαν τα βαθιά σου μάτια
κάποιο Σαββατόβραδο στην Καισαριανή.
Κι όλα γίναν κεραυνός
πελαγίσια αρμύρα
Κι όλα γίναν κεραυνός
και πικρό, πικρό ψωμί.
Ουδείς Ελληνας, όποιας ιδεολογίας – πλην των φασιστών βεβαίως! – και όποιας κοινωνικής τάξης, δεν έμεινε ασυγκίνητος.
Γνώριζες τα βήματα, ξέκρινα τους ήχους
και μπογιές ‘τοιμάζαμε με σβηστή φωνή.
Τις βραδιές συνθήματα γράφαμε στους τοίχους
πέφταμε και κράζαμε «κάτω οι Γερμανοί».
Ελάτε να δούμε καθαρά, δίχως αστερίσκους. Ποιος ΚΑΝΟΝΙΚΟΣ άνθρωπος δεν συγκινήθηκε, δεν ένιωσε μια ανατριχίλα, βλέποντας τις φωτογραφίες των διακοσίων παλικαριών να οδηγούνται από τους Γερμανούς στο εκτελεστικό απόσπασμα εκείνη την Πρωτομαγιά του 1944 στην Καισαριανή; Κανείς δεν μπορεί να ακουμπήσει την ιστορία τους. Αγέρωχοι, χαμογελαστοί μπροστά στον θάνατο, αψηφούν τους εκτελεστές τους, τα ναζιστικά δίποδα γουρούνια, και πηγαίνουν όμορφοι, όμορφοι, να πέσουν νεκροί για την ιδεολογία τους, για την πατρίδα, με σπόρο της λευτεριάς το αίμα τους. Μάθημα ιστορίας, ξεκάθαρα. Μάθημα θάρρους, αναμφίβολα.
Η ιστορία, η συγκεκριμένη κι οι άλλες, δεν παραχαράσσεται. Κι οι λέξεις δεν μπορεί να μακιγιάρονται, ή, ακόμα χειρότερα, να κρύβονται. Κομμουνιστές ήταν οι περισσότεροι, κλεισμένοι στα μπουντρούμια του στρατοπέδου του Χαϊδαρίου. Υπάρχει το προφανές. Πολλοί θυσιάστηκαν για την πατρίδα. Κομμουνιστές και μη. Τιμή και δόξα, δίχως αστερίσκους. Γι’ αυτό και οι συγκεκριμένες φωτογραφίες είναι ξεκάθαρα εθνικό κειμήλιο. Για την ιστορία μας, που δεν μπορεί να μπαίνει σε χρονοντούλαπο. Κι άρχισε ένας πόλεμος για να αναδείξει δύο πράγματα. Τη βλακεία – αήττητη για πάντα – αλλά και τον διχασμό που ακόμα υφίσταται, οκτώ δεκαετίες μετά. Υπήρξαν αναρτήσεις που ξεπερνούν ακόμα και την ίδια τη χυδαιότητα. «Σας αφήσαμε μετά τη μεταπολίτευση αντί να σας έχουμε μόνιμα σε ξερονήσια, τομάρια!» Ετσι ακριβώς, με το νι και με το σίγμα.
Υπάρχουν τα προφανή. Οσοι πολέμησαν τον εχθρό με οποιοδήποτε τρόπο αξίζουν δόξες και τιμές. Τωρινές και αιώνιες. Οσοι συνεργάστηκαν με τον εχθρό, αιώνια κατάρα. Τόσο απλά. Κι από την άλλη, οι υπεραπλουστεύσεις λόγω ιδεολογικού μανδύα απέχουν από την ιστορία, τη ματώνουν. Γιατί πραγματικά δεν μπορεί να σταθεί το επιχείρημα ότι όποιος δεν ήταν κομμουνιστής ήταν καταδότης, χαφιές και άλλα ευτράπελα. Μας το δίδαξε η παντοτινά επίκαιρη Αρβελέρ. «Ποτέ μην αφήνετε την ιδεολογία σας να παρεμβαίνει ή να διορθώνει τα γεγονότα». Δεν μπορεί και δεν γίνεται να φοβόμαστε τις λέξεις. Κομμουνιστές ήταν οι εκτελεσμένοι στο σκοπευτήριο της Καισαριανής. Αυτοί χαμογέλασαν μπροστά στη βαρβαρότητα και στον θάνατο, δίχως συμβιβασμούς και φόβους.
Αλλά υπήρξαν κι άλλοι πατριώτες που πολέμησαν τον κατακτητή. Γιατί να αφήσουμε την ιδεολογία να διορθώσει τα γεγονότα; Τους τιμάμε όλους και απαγορεύεται διά ροπάλου να γυρίσουμε σε εμφυλιοπολεμικές καταστάσεις. Αποτελεί ντροπή για τον ίδιο τον λαό που πολέμησε τον Γερμανό. Τον κατακτητή Γερμανό. Ξεκάθαρα: τιμή και δόξα στα διακόσια παλικάρια, τους κομμουνιστές, που αψήφησαν τον θάνατο. Ολα τα υπόλοιπα είναι φληναφήματα για να τροφοδοτούν τους νερόμυλους των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.
Υπάρχουν ακόμα φασίστες; Ξεκάθαρα και ζουν ανάμεσά μας. Πήγαν κι έσπασαν τις πλάκες με τα ονόματα των εκτελεσθέντων. Πάντα υπήρχαν σκουλήκια και πάντα θα υπάρχουν. Κι επειδή η τιμή και δόξα θέλει αποδείξεις, το ελληνικό κράτος πρέπει να φροντίσει όταν ταυτοποιηθεί η γνησιότητα των φωτογραφιών να αποκτήσει αυτά τα συγκλονιστικά ιστορικά ντοκουμέντα. Είπαμε. Η ιστορία δεν παραχαράσσεται και δεν παραγράφεται. Οποιος κι αν την έγραψε.