Ο δρόμος για την κόλαση και οι καλές προθέσεις

Ας το ξαναπούμε: Η απόρριψη του ιρανικού καθεστώτος δεν αρκεί για να στηρίζει κανείς την επίθεση των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Δεν ήταν, άλλωστε, κάποιου είδους φιλάνθρωπη παρέμβαση για τον εκδημοκρατισμό του Ιράν κι όπως προκύπτει ως σήμερα, δεν βλέπουμε να υπήρχε ένα οργανωμένο σχέδιο σε αυτή την κατεύθυνση, την ώρα που οι μουλάδες είναι ένα καθεστώς συγκροτημένο, με χρήματα, οπλισμό, δομή. Προφανώς τα ενδιαφερόμενα μέρη θα επιδιώξουν να στηρίξουν ηγέτες και κινήματα που διεκδικούν εξουσία εντός του Ιράν. Δυστυχώς μπορούμε να ποντάρουμε από τώρα ότι δεν θα βρεθεί ένας πεφωτισμένος φιλελεύθερος ηγέτης που θα πάει να ενώσει τον περσικό λαό. Η ιστορία έχει δείξει ότι τέτοιες παρεμβάσεις τροφοδοτούν αντιδράσεις, βία, διάλυση και καταστολή. Μιλάμε, δηλαδή, για σενάρια Λιβύης ή Βενεζουέλας. Δεν πήγε πολύ καλά η «απελευθέρωσή» τους.

Βλέπετε, το επιχείρημα ότι η δημοκρατική Δύση θα επιβάλλει με τη βία το «καλό» έχει καταρριφθεί από την πραγματικότητα εδώ και δεκαετίες. Οι φιλελεύθερες αξίες δεν επιβλήθηκαν ούτε μαγικά, ούτε στιγμιαία, με τα όπλα. Κερδήθηκαν με αίμα και αγώνες, είναι αποτέλεσμα αιώνων ζυμώσεων, αποτυχιών και επιτυχιών, ραγδαίων αλλαγών στις αντιλήψεις π.χ. για την παραγωγή και την ιδιοκτησία, τη φύση και το μεταφυσικό.

Η αντίληψη ότι η ρώμη θα επιβάλει το δίκαιο του ισχύος κι ότι θα «διορθώσει» τον κόσμο έστω κι αν αυτό κοστίσει ζωές, είναι η αντίληψη που οδήγησε την Ευρώπη σε δύο παγκόσμιους πολέμους, στα τραύματα της αποικιοκρατίας, είναι η αντίληψη που υποστήριξε αιματηρές χούντες δήθεν τάχα μου για να σώσουν την ανθρωπότητα από τον κομμουνισμό. Να το πούμε και κάπως προκλητικά; Κι ο Χίτλερ, μες στην άρρωστη κοινωνικοπάθειά του, για το καλό πίστευε ότι εργάζεται. Δεν θα του το αναγνωρίσουμε όμως.

Επιπλέον, αν δεχτούμε τα επιχειρήματα όσων στηρίζουν την επίθεση στο Ιράν προτάσσοντας τα δικαιώματα των Ιρανών, θα πρέπει να ζητήσουμε να μας πουν πώς θα υπερασπιστούν τα δικαιώματα των προσφύγων που ενδέχεται να προκαλέσει αυτός ο πόλεμος. Με τόση ευαισθησία για τις ελευθερίες και την ανάγκη της διαβίωσης σε μια ανοιχτή κοινωνία, υποθέτουμε ότι θα τους υποδεχθούν με ανοιχτές αγκαλιές αν θελήσουν ή αναγκαστούν να μεταναστεύσουν στον δυτικό φιλελεύθερο παράδεισό μας. Οχι;