Στην κυρία μας, με αγάπη

Η καθηγήτρια Αγγλικών στο ΓΕΛ Θεσσαλονίκης θα μπορούσε και να μην πεθάνει. Να μην ξεχυθούν τα αγγεία της σε μια θανατηφόρα εγκεφαλική αιμορραγία, να αντέξουν την καθημερινή πίεση και την απέλπιδα αλληλογραφία της με τη διεύθυνση του σχολείου και το σεβαστόν υπουργείον. Δεν άντεξαν όμως. Το χαστούκι στο εκπαιδευτικό μας σύστημα είναι μεγάλο, του προτείνω να γυρίσει και το άλλο μάγουλο.

Ενα δημόσιο σχολείο δεν γίνεται να λειτουργεί μόνον χάρη στον φόβο του μαθηματικού ή τη μητρική προβολή της φιλολόγου. Υπάρχουν κι άλλες ειδικότητες που πρέπει να πάψουν πια να είναι πρόσφορο πεδίο για να ξεχαρμανιάσει κανείς και να ασκήσει τον σαδισμό του. Στις ευρωπαϊκές χώρες δεν υπάρχει απόφοιτος Δευτεροβάθμιας που να μη μιλάει καλά αγγλικά χωρίς ούτε ώρα φροντιστήριο, στα δικά μας η «αγγλικού» πόσω μάλλον η «γαλλικού», για να φτάσει μέχρι τη σύνταξη, θα φτύσει αίμα.

Εν τω μεταξύ φωνάζουν γονείς και δαίμονες για την εισαγωγή μαθημάτων που κοινωνικοποιούν τα παιδιά: ξένες γλώσσες, σεξουαλική αγωγή, θεατρικό παιχνίδι, τάι τσι, χόκεϊ επί πάγου, μονωδία, φλάουτο και μελόντικα. Σοβαρά; Και ποιος θα προστατεύσει αυτούς τους δύσμοιρους ανθρώπους από τη βία των τέκνων τους που ορισμένως μπορεί να είναι η προέκταση της δικής τους βίας;

Δεν θέλω να μπω στα σπίτια τους. Ο σύλλογος γονέων και κηδεμόνων άλλωστε απειλεί ότι θα κινηθεί νομικά κατά όσων διαδίδουν. Δεν διαδίδω. Θυμάμαι τα δικά μου, τότε που βρέθηκα «γαλλικού» σε λύκειο της πρωτεύουσας. Ωρομίσθια, τι άλλο; Θυμάμαι τα μπουκάλια κοκακόλα που έσκαγαν ξυστά δίπλα από τ’ αφτί μου όταν γύριζα στον πίνακα, τα ψεύτικα πέη πάνω στην καρέκλα μου, τα φλεγόμενα μπαμπάκια βουτηγμένα στο οινόπνευμα με τα οποία τύλιγαν την έδρα μου. Τι άλλο; Α, ναι!

Θυμάμαι τα ωραιότατα φέρετρα που μου ζωγράφιζαν στην πόρτα της αίθουσας, τύπου «Εδώ θα γίνει ο τάφος σου», τα δεκάδες χέρια που με χούφτωναν αν ξεχνιόμουν και στεκόμουν ανάμεσά τους στην προσευχή, τις βαπορίσιες αλυσίδες που έσερναν, δεμένες από τον αστράγαλο, όταν τους σήκωνα στον πίνακα. Αλλα χρόνια τότε! Ανθεκτικά! Δεν μάσησα ούτε πέθανα γιατί τα αγγεία μου ήταν μόλις εικοσιτεσσάρων χρόνων και το γκραν γκρουν της αλυσίδας με διασκέδαζε γιατί μου θύμιζε ένα έργο του Ντίκενς.