Με απασχολεί συχνά. Όχι επειδή ζυγώνει η ώρα μου – αν και κανείς ποτέ δεν ξέρει. Αλλά διότι προϊόντος του χρόνου προσφέρονται ολοένα και περισσότερες επιλογές αναφορικά με την εκδημία. Έως σχετικά πρόσφατα, μέχρι πριν από καμιά δεκαπενταετία, άντε εικοσαετία, ο δρόμος που οι νεκροί ακολουθούσαν ήταν δεδομένος. Απαρέγκλιτος. Τους στόλιζαν, τους έψελναν, τους εύχονταν τόπο χλοερό. Κι έπειτα συγγενείς και φίλοι τους οδηγούσαν στο μνήμα.
