Ο καλός Αλέξης

Την περασμένη εβδομάδα φίλοι και γνωστοί μου λέγανε πως είδαν τον Αλέξη Τσίπρα στη συνέντευξη στον Νίκο Χατζηνικολάου και τον βρήκαν πολύ καλό. Συμφώνησα με όλους. Ο Τσίπρας ήταν καλός. Δεν ήταν αλαζόνας. Δέχτηκε την κριτική και ζήτησε και περισσότερη. Απέφυγε προσεκτικά να μιλήσει άσχημα για τον Νίκο Ανδρουλάκη και το ΠΑΣΟΚ, δείχνοντας πως μπορεί να γίνουν προσεχώς και πολιτικοί σύμμαχοι. Απέφυγε τις μεγαλοστομίες και τις αναφορές στους Βελουχιώτηδες κτλ.

Ηταν, ως συνήθως, άνετος με την κάμερα και δεν έκανε απαγγελίες ποιημάτων όπως άλλοι. Δήλωσε ότι ο φορέας του θα είναι έτοιμος τον Σεπτέμβριο, αλλά κι αν υπάρξουν εκλογές πιο νωρίς δεν θα λείψει. Και σίγουρα ήταν πιο επικοινωνιακός από άλλους ηγέτες της τωρινής αντιπολίτευσης. Αλλά υπάρχει ένα πρόβλημα: από την ημέρα που ξεκίνησε την προσπάθεια της επιστροφής του είναι μόνος. Πιο μόνος από ποτέ. Κι όσο κι αν οι ψηφοφόροι ψηφίζουν αρχηγούς, ελάχιστοι θα ψήφιζαν κάποιον που υπόσχεται πως θα είναι διαφορετικός ως πρωθυπουργός από την προηγούμενη φορά του, μόνο και μόνο γιατί άφησε στην άκρη πολλούς που θεωρεί βαρίδια και κινείται μόνος. Δεν ψάχνει ο κόσμος καλό πατερούλη. Μια διαφορετική κυβέρνηση από αυτή που έχουμε αναζητά όποιος ενδιαφέρεται.

Από τη μέρα επανεμφάνισης του Τσίπρα (3 του περασμένου Δεκεμβρίου στο Παλλάς) υπάρχει ένα δεδομένο: κανείς ακόμα δεν έχει ενδιαφερθεί να πλαισιώσει τον Τσίπρα, χωρίς να είναι κάποιος που συνδέεται κάπως με τα προηγούμενά του. Η μικρή του ομάδα, στην οποία ξεχωρίζει ο εργατικός Γιώργος Βασιλειάδης, αποτελείται από ανθρώπους που υπήρξαν δίπλα του σε υπουργικές ή συμβουλευτικές θέσεις όταν ήταν πρωθυπουργός. Αυτοί που μοιάζουν να περιμένουν πώς και πώς τον νέο πολιτικό του φορέα είναι πρώην ή νυν βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Αριστεράς (Ολγα Γεροβασίλη, Κατερίνα Νοτοπούλου, Αλέξης Χαρίτσης κ.λπ.) που πιστεύουν πως ο Τσίπρας θα γίνει η συγκολλητική ουσία του χώρου, που κάλυψε κάποτε ο συρρικνωμένος σήμερα ΣΥΡΙΖΑ.

Ακόμα και από το πάντα χρήσιμο για την Κεντροαριστερά ελληνικό πανεπιστήμιο (ανέκαθεν ήταν κάτι σαν ακαδημία παραγωγής στελεχών του χώρου) ελάχιστοι έχουν εμφανιστεί με διάθεση να συνταχθούν δίπλα στον Τσίπρα γοητευμένοι από τη νέα ρητορική του. Οσοι δηλώνουν ανένταχτοι της Αριστεράς, ανένταχτοι παραμένουν. Οσοι δηλώνουν κεντρώοι, ακόμα κι αν δεν φλερτάρουν ανοιχτά με το ΠΑΣΟΚ, δεν βλέπω να αναζητούν την Ιθάκη τους στον Τσίπρα. Γιατί; Είτε γιατί δεν έχουν ξεχάσει τα πεπραγμένα του ως πρωθυπουργού, είτε γιατί διακρίνουν στη νέα του συμπεριφορά τον καιροσκοπισμό που μας έδειξε κάποτε όταν συνεργάστηκε με τους ΑΝΕΛ, είτε γιατί η δημιουργία αυτού του προσωποπαγέστατου κόμματος δεν τους λέει και τίποτα.

Ηταν όντως καλός ο Τσίπρας στην τηλεοπτική του εμφάνιση. Οπως καλός είναι και στις παρουσιάσεις του βιβλίου, όπως καλός είναι και στο μπαλκόνι κ.λπ. Αλλά αυτή είναι η πολιτική της δεκαετίας του ’90, του καιρού που μεγάλωσε. Σήμερα χρειάζονται πολύ περισσότερα από ηγέτες που προσπαθούν να χτίσουν αρχηγικό προφίλ: χρειάζονται σχέδια και χρειάζονται άνθρωποι που να πείσουν ότι μπορούν να διοικήσουν. Ο Τσίπρας δεν έχουμε καταλάβει ακόμα γιατί έφυγε από τον ΣΥΡΙΖΑ. Μοιάζει να έφυγε γιατί κάποιοι παλιοί σύντροφοί του τον στενοχωρούσαν. Αλλά νέους συντρόφους δεν βλέπω να βρήκε. Κι όταν πλαισιωθεί κι από τους παλιούς θα είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα από τότε που έχανε τη μια εκλογική αναμέτρηση μετά την άλλη. Και δυστυχώς για αυτόν δεν έχαναν μόνο οι άλλοι. Εχανε κι αυτός. Κυρίως αυτός. Κάπως έτσι βρέθηκε μόνος. Αν κέρδιζε θα είχε μια ωραία μεγάλη κυβέρνηση με τους παλιούς συντρόφους. Και δεν θα μιλούσαμε όλοι για το διάγγελμα του Μητσοτάκη αλλά για τα δικά του πεπραγμένα…