Το ξέσπασμα της Μιρέλας Ρούτσι: «Δολοφονούν εμάς τους γονείς για δεύτερη φορά»

Σε μια ημέρα ιδιαίτερα οδυνηρή, καθώς ο γιος της Ντένις θα γιόρταζε τα 26α γενέθλιά του, η Μιρέλα Ρούτσι κατήγγειλε τη στοχοποίηση της Ζωής Κωνσταντοπούλου ως προσπάθεια απαξίωσης της ίδιας της αλήθειας.

«Σήμερα ο Ντένις θα γιόρταζε τα γενέθλιά του. Θα γελούσε, θα έκανε σχέδια, θα ήταν εδώ. Κι εγώ θα του έλεγα να τα εκατοστήσει. Τώρα το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι τον κρατάω ζωντανό μέσα μου. Και αντί να γιορτάζουμε, βρισκόμαστε εδώ να διεκδικούμε τα αυτονόητα. Την αλήθεια και τη δικαιοσύνη για τα παιδιά μας. Τρία χρόνια τώρα, αφού πρώτα δολοφόνησαν τα παιδιά μας, δολοφονούν και εμάς τους γονείς και τους συγγενείς» υπογράμμισε και προσέθεσε:

«Ειδικά τις τελευταίες δύο εβδομάδες μετά την αναβολή της δίκης, παρακολουθούμε μια πάρα πολύ συντονισμένη και πρωτοφανή επίθεση απέναντι στην κυρία Ζωή Κωνσταντοπούλου. Δημοσιεύματα, δηλώσεις και δημόσιες τοποθετήσεις επιχειρούν να μετατοπίσουν την ουσία της υπόθεσης και να στοχοποιήσουν μια φωνή που επιμένει να μιλά για αλήθεια και δικαιοσύνη. Έχει αναδείξει τις ευθύνες, τις παραλείψεις και τις πιέσεις που ασκούνται, τονίζοντας ότι όταν κάποιος επιλέγει να υπερασπιστεί μέχρι τέλους τα δίκαια, είναι αναμενόμενο να βρεθεί στο στόχαστρο. Αυτό που βλέπουμε σήμερα είναι η ενεργοποίηση ενός μηχανισμού που επιχειρεί να πλήξει όχι μόνο την ίδια, αλλά και το ίδιο το δικαίωμα στη διεκδίκηση της αλήθειας. Στεκόμαστε απέναντι σε αυτή την επίθεση και δηλώνουμε ξεκάθαρα ότι η προσπάθεια απαξίωσης δε θα περάσει μέχρι να ακουστεί όλη η αλήθεια».

Πάνος Ρούτσι: «Ήμουν στο νεκροταφείο μέχρι να έρθω εδώ – Δεν θα σταματήσω ποτέ»

Ο Πάνος Ρούτσι, πατέρας του Ντένις, έφτασε στην αίθουσα με καθυστέρηση, προερχόμενος απευθείας από το νεκροταφείο όπου βρισκόταν για τα γενέθλια του γιου του. Η τοποθέτησή του ράγισε καρδιές.

«Έχω δύο μέρες να κοιμηθώ. Έχω δύο μέρες που προσπαθώ να βρω μια δικαιολογία σε όλο αυτό που γίνεται. Σήμερα, όπως είπε η γυναίκα μου, ο γιος μου θα έκλεινε τα 26. Θα σβήναμε τα κεράκια του. Θα γελάγαμε. Θα έτρωγε ο Ντένις την τούρτα, έτσι όπως πάντα με το κουτάλι. Κατευθείαν από την τούρτα. Αλλά εγώ σήμερα ήμουν στο νεκροταφείο από το πρωί. Μέχρι την ώρα που ήρθα εδώ του έκανα παρέα. Όπως μου κάνει κι αυτός παρέα τη νύχτα.

»Εγώ δεν θα πω τι έκανε αυτή η κυβέρνηση. Τι έκαναν αυτοί οι άνθρωποι. Ξέρουν πολύ καλά όλοι τι κάνανε. Εγώ θα σταθώ σε αυτό που έχω υποσχεθεί στο παιδί μου. Όποιοι κι αν είναι αυτοί, εγώ δεν θα σταματήσω όσο αναπνέω, μαζί με τους δικηγόρους, με τους συγγενείς, μαζί με τον κόσμο, να τους κυνηγάμε, όποιοι κι αν είναι, όσο ψηλά και να φτάνουν, θα πάνε εκεί που αξίζουν: στη φυλακή. Εκεί που αξίζουν. Γιατί ήτανε νέα παιδιά τα πιο πολλά. Και δεν είναι μόνο αυτά που φύγανε. Είναι και οι τραυματίες που τραβάνε μαρτύριο. Θέλω πάρα πολύ να πω στον κόσμο ένα μεγάλο ευχαριστώ, που είναι δίπλα μας αυτά τα τρία χρόνια. Και Ντένις, άμα με ακούς εκεί ψηλά, σε αγαπάμε πολύ. Είμαστε εδώ όλοι μαζί και δεν θα σταματήσουμε ποτέ. Ποτέ όμως».