Ουδείς προφήτης και βασικός στον τόπο του

Το έλεγα στην αρχή του καλοκαιριού και δεν ήταν κάποιου τύπου δύσκολη πρόβλεψη. Περίμενα ότι οι ελληνικές ομάδες – και αναφέρομαι σε αυτές που κάνουν πρωταθλητισμό – θα προσπαθούσαν πολύ να αποκτήσουν περισσότερους έλληνες ποδοσφαιριστές.

Ο βασικός λόγος είναι ότι όποιος αγωνίζεται στην Ευρώπη τους έχει ανάγκη για τις λίστες του. Ωστόσο, παρά τη δεδομένη ανάγκη, για την ώρα τουλάχιστον είχαμε απλά κάποιους επαναπατρισμούς. Ο Ολυμπιακός επέτρεψε στον Κώστα Φορτούνη να επιστρέψει για να κλείσει την καριέρα του όπως έκανε και ο ΠΑΟΚ με τον Δημήτρη Γιαννούλη. Ο Ολυμπιακός έφερε πίσω ένα άλλο δικό του παιδί, τον Μανώλη Σάλιακα που αγωνιζόταν στη Γερμανία.

Κατά τ’ άλλα όλοι ψάχνουν. Αλλά και όλοι διστάζουν.

Σφραγίδα

Αυτοί που έφυγαν αναζητώντας την τύχη τους μακριά στα ξένα δεν είναι λιγότεροι απ’ όσους επέστρεψαν. Από τον Ολυμπιακό έφυγαν ο Καλογερόπουλος, ο Μπότης και φυσικά ο μέχρι πέρυσι βασικός τερματοφύλακας του Κωσταντής Τζολάκης, ενώ δεν βρήκε θέση τελικά στο ρόστερ και ο Γιώργος Μασούρας που επέστρεψε στη Σαουδική Αραβία. Προκαλεί εντύπωση μιλώντας για έλληνες παίκτες η περίπτωση του Τάσου Μπακασέτα.

Είναι διεθνής, είναι ακόμα αρχηγός της εθνικής, κι όμως συνεχίζει να είναι εκτός της ευρωπαϊκής λίστας του Παναθηναϊκού. Το ακόμα πιο ενδιαφέρον είναι ότι αυτά συμβαίνουν σε ένα καλοκαίρι που για έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό δόθηκαν πάρα πολλά χρήματα. Η Αρσεναλ έδωσε περίπου 40 εκατομμύρια για τον Χρήστο Τζόλη και η Μπορούσια Ντόρτμουντ πάνω από 35 για τον Κωνσταντίνο Καρέτσα: οι δυο τους μάλιστα αγωνίστηκαν πρόσφατα και αντίπαλοι σ’ ένα φιλικό παιχνίδι της Αρσεναλ με την Ντόρτμουντ και μάλιστα έβαλαν στο παιχνίδι τη σφραγίδα τους και οι δύο.

Σκέφτονται

Η αξία των διεθνών ελλήνων ποδοσφαιριστών είναι στα ύψη. Ο Κώστας Τσιμίκας για παράδειγμα είχε πέρυσι μια μάλλον μέτρια χρόνια με τη Ρόμα και προσπαθεί φέτος να κάνει μια νέα αρχή στη Λίβερπουλ όπου μάλιστα έχει και καινούργιο προπονητή. Για να τον αποκτήσει μία ελληνική ομάδα θα χρειαζόταν να πληρώσει στους Αγγλους πάνω από 20 εκατομμύρια ευρώ: προφανώς το ποσό είναι απαγορευτικό.

Ο ΠΑΟΚ έπρεπε να δώσει πάνω από 5 εκατομμύρια για να κρατήσει τον Γιακουμάκη που θυμίζω ότι βρίσκεται στα 32 του χρόνια. Παίκτες όπως ο Παυλίδης που αγωνίζεται στην Μπενφίκα ή ο Μαυροπάνος που θα αγωνιστεί του χρόνου στην Τσαμπιονσίπ με τη Γουέστ Χαμ είναι πραγματικά απλησίαστοι καθώς έκαναν και καλές σεζόν. Και κάποιοι που μπορεί στην πρώτη τους χρονιά στο εξωτερικό λίγο να δυσκολεύτηκαν (ο Βαγιαννίδης π.χ. και ο Ιωαννίδης στη Σπόρτινγκ Λισαβόνας) δεν νομίζω ότι θα σκέφτονταν σοβαρά να επιστρέψουν στην Ελλάδα αν τουλάχιστον δεν δοκίμαζαν την τύχη τους μία ακόμα χρονιά μακριά μας.

Ευκαιρίες

Οι ελληνικές ομάδες είναι δύσκολο να αποκτήσουν έλληνες διεθνείς ποδοσφαιριστές και θα ήταν μάλλον προτιμότερο να έδιναν περισσότερες ευκαιρίες σε μικρούς σε ηλικία έλληνες παίκτες που έχουν στο δυναμικό τους. Και αυτό, όμως, αποδεικνύεται ότι δεν είναι καθόλου απλό.

Ο Ολυμπιακός έφερε πίσω τον Μπακούλα, έναν από τους ήρωες της κατάκτησης του Youth League, αλλά όλα δείχνουν πως κάπου θα τον δώσει δανεικό, όπως άλλωστε έκανε και με τον Παπακανέλλο που τον έστειλε στον Αστέρα Τρίπολης. Στον Παναθηναϊκό απέκτησαν πέρυσι τον Δεκέμβρη με τυμπανοκρουσίες τον Τεττέη και τον Παντελίδη από την Κηφισιά, αλλά η χρονιά και για τους δύο δεν θα είναι καθόλου απλή. Ο Παντελίδης, δυστυχώς, τραυματίστηκε.

Ο Τεττέη όχι, αλλά στη θέση του ο Παναθηναϊκός έχει πλέον τρεις καινούργιους παίκτες: τον Ραστόντερ που μας ήρθε από την Ελβετία, τον Ντέσερς που επιστρέφει καθώς πέρυσι έχασε λόγω τραυματισμού ολόκληρη τη χρονιά, και τον Λιβάι Γκαρσία που αποκτήθηκε ως δανεικός από τη Σπάρτακ Μόσχας και που και αυτός στη θέση του Τεττέη αγωνίζεται. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στον ΠΑΟΚ που ενώ έχει τον εξελίξιμο νεαρό Μύθου αναζητά σέντερ φορ για τη βασική του ενδεκάδα από το ξεκίνημα του καλοκαιριού: υπάρχουν μάλιστα και γκρίνιες γιατί δεν τον απέκτησε ακόμα.

Ενώ και στην ΑΕΚ στη θέση του Καλοσκάμη που είναι κι αυτός φέρελπις ήρθαν ποδοσφαιριστές όπως ο Βιτάλις και ο Μάγερ που είναι δεδομένο ότι θα του μειώσουν τον όποιο χρόνο συμμετοχής.

Δύσκολο

Για να βγάλεις έλληνες παίκτες πρέπει να το θες. Στις μεγάλες ελληνικές ομάδες παρατηρείται μια μεγάλη διστακτικότητα γι’ αυτό. Ο Ολυμπιακός για παράδειγμα προτιμά να δανείζει τον Αθανασίου παρά να τον δοκιμάσει ως βασικό στη θέση του αριστερού μπακ, τη στιγμή μάλιστα που χτενίζει τις αγορές για να βρει τον αντικαταστάτη του Ορτέγκα.

Ο Παναθηναϊκός θα μπορούσε να επενδύσει στον Κάτρη για να του καλύψει τη θέση του στόπερ αλλά έχοντας αγοράσει δύο ποδοσφαιριστές στη θέση του (τους ολλανδούς Ντε Φράι και Φαν Ντόργκελεν) αυτό το βλέπω δύσκολο. Γιατί είναι διστακτικές οι ελληνικές ομάδες; Ενας λόγος είναι ότι στην Ελλάδα υπάρχει κατά τη γνώμη μου η λανθασμένη νοοτροπία ότι δεν μπορείς να κάνεις πρωταθλητισμό όταν ποντάρεις σε μικρούς. Οι περιπτώσεις του Κωστούλα και του Μουζακίτη που πρόπερσι οδήγησαν τον Ολυμπιακό στην κατάκτηση του νταμπλ λένε πως αυτό δεν είναι ακριβές, αλλά οι αντιλήψεις δύσκολα αλλάζουν.

Ο άλλος λόγος είναι ότι οι ίδιοι οι έλληνες οπαδοί προτιμούν καλοκαιριάτικα να φαντασιώνονται ότι θα έρθουν φοβεροί και τρομεροί ξένοι παίκτες που θα αλλάξουν τις ελληνικές ομάδες, πάρα να δουν στις βασικές ενδεκάδες των ομάδων τους νέα Ελληνόπουλα.

Είμαι απολύτως βέβαιος ότι αν μία από τις ομάδες που κάνουν πρωταθλητισμό έβρισκε τα χρήματα για να αγοράσει φέτος το καλοκαίρι τον Τζόλη και τον Καρέτσα θα ήταν πάρα πολλοί αυτοί που θα θεωρούσαν τη συγκεκριμένη επένδυση «πεταμένα χρήματα» ή που στην καλύτερη των περιπτώσεων θα έλεγαν ότι οι συγκεκριμένοι είναι μεν καλοδεχούμενοι, πλην όμως οι ομάδες πρέπει να αποκτήσουν και κάποιους άλλους στη θέση τους.

Ζηλεύω

Το «ουδείς προφήτης στον τόπο του» ισχύει πάρα πολύ για το ελληνικό ποδόσφαιρο. Βλέπω φέτος το καλοκαίρι τι κάνουν οι Ισπανοί. Μετά την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου προσπαθούν να ξαναφέρουν στη Λίγκα τους τους μεγάλους τους ποδοσφαιριστές που αγωνίζονται στο εξωτερικό.

Η Ρεάλ Μαδρίτης απέκτησε τον Κουκουρέγια. Η Μπαρτσελόνα έφερε πίσω τον Ρόντρι τον οποίο ήθελε και η «Βασίλισσα». Οι Καταλανοί αρνούνται να πουλήσουν τον Φέραν Τόρες. Δεν έχουν την παραμικρή αμφιβολία ότι οι παίκτες είναι οι καλύτεροι. Και τους θέλουν πίσω όλους. Τους ζηλεύω.