Ντοκιμαντέρ

Η διαφημιστική καμπάνια που θα ζεστάνει το κοινό ενόψει της παρουσίας του Αλέξη Τσίπρα στη Θεσσαλονίκη πλασαρίστηκε ως «αντισυμβατική». Η τριλογία των σποτ εγκαινίασε, σύμφωνα με το non paper που μοίρασε η Αμαλίας, μια μορφή κινηματογραφικής αφήγησης, η οποία δεν οργανώνεται πρωτίστως γύρω από την εκλογική αντιπαράθεση και την άμεση πειθώ. Λανσαρίστηκε σαν ντοκιμαντέρ. Υπογραμμίστηκε πως είναι παραγωγή εθελοντών (εξού ίσως και τα ορθογραφικά λάθη στους υπότιτλους των επεισοδίων).

Η σκέψη, σύμφωνα με την αναπληρώτρια καθηγήτρια Πολιτικής Επιστήμης και Επικοινωνίας που ανέλαβε τον δημιουργικό συντονισμό, δεν ήταν να επανασυστήσουν τον πρώτο αριστερό πρωθυπουργό, ούτε να κατασκευάσουν έναν νέο Τσίπρα, αλλά να δημιουργήσουν ορισμένες συνθήκες, ώστε ο κόσμος να τον κοιτάξει και να τον ακούσει ξανά. Η ακαδημαϊκός, μιλώντας για την παραγωγή, παραδέχτηκε πως ο πρωταγωνιστής «έχει συσσωρεύσει εμπειρίες και όχι μόνο ο ίδιος, αλλά και όσοι και όσες τον βλέπουν, τον βλέπουν με συγκεκριμένο τρόπο». Οπότε, μάλλον οι δημιουργοί των διαφημιστικών είναι προετοιμασμένοι και να αποτύχουν στην επίτευξη του απώτερου στόχου τους. Γιατί το βλέμμα με το οποίο κοιτά η κοινή γνώμη τους πολιτικούς (και δη αυτούς που κάθισαν στην πρωθυπουργική καρέκλα) δεν αλλάζει εύκολα.

Ερμηνεία

Οι καλλιτεχνικές λήψεις δεν τους κάνουν αυτόματα πιο συμπαθείς. Οι σκηνοθετικές οδηγίες δεν σβήνουν παλαιότερα λεγόμενά τους. Αντιθέτως, όταν ακούει τον ιδρυτή του ΣΥΡΙΖΑ εξουσίας και της ΕΛΑΣ κάποιος που δεν ήταν έφηβος στα χρόνια της διακυβέρνησής του να δηλώνει «πιστεύω στη διάκριση της Αριστεράς με τη Δεξιά», θυμάται πόσο γρήγορα βγήκε από την Κουμουνδούρου ο Πάνος Καμμένος την 26η Ιανουαρίου του 2015 κι ανακοίνωσε τη συγκυβέρνηση ριζοσπαστικής Αριστεράς και λαϊκίστικης εθνικιστικής Δεξιάς.

Αναφέροντας «η ενασχόλησή μου με τα κοινά και με την πολιτική έχει ένα στοιχείο ρομαντισμού, διεκδίκησης του ονείρου», ανασύρει από τη μνήμη του θεατή την υπόσχεση της κατάργησης του μνημονίου «με ένα νόμο κι ένα άρθρο». Ή όσα υποστήριζε κατά τη διάρκεια της διαπραγμάτευσης με δημιουργική ασάφεια, πριν παραδεχτεί πως είχε αυταπάτες.

Αρκετοί δε σε εκείνο το διψήφιο ποσοστών ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ που τον εγκατέλειψαν μεταξύ 2019 και 2023, ίσως χρειάζονται κάτι παραπάνω από πλάνα στα οποία τον αγκαλιάζουν προκειμένου να ξεχάσουν πως αυτός ηγήθηκε της μοναδικής αξιωματικής αντιπολίτευσης στα μεταπολιτευτικά χρονικά που κατακρίθηκε από την ίδια της τη βάση. Το πρόβλημα με τη «ντοκιμαντερίστικη» αφήγηση, λοιπόν, είναι πως στην τσιπρική περίπτωση έχει μια προφανή ερμηνεία: αναδεικνύει τη χρήση της ως εργαλείου πολιτικού μάρκετινγκ.