Δεν πουλάει η πολιτική

Οταν περί το 1989 το ΠαΣοΚ αντιμετώπιζε μεγάλα προβλήματα και τα ποσοστά του μειώνονταν, η έμπειρη περί τα γούστα των θεατών Μελίνα Μερκούρη, όταν σε κάποια σύσκεψη κουράστηκε να ακούει βαρύγδουπες εξηγήσεις πολιτικές, οικονομικές, κοινωνιολογικές για την πτώση των ποσοστών του κόμματος, είπε μεγάλη αλήθεια στον Ανδρέα Παπανδρέου: «πρόεδρε, δεν αρέσουμε πια».

Η απαρέσκεια είναι πλέον διευρυμένη, διαπιστώνω στην οθόνη μου. Παρακολουθώ συστηματικά καμιά δεκαριά δικτυακούς τόπους. Των μεγάλων αθηναϊκών εφημερίδων και αρκετούς ειδησεογραφικούς που έχουν μόνο ιντερνετική παρουσία. Τα θέματα που προβάλλονται τώρα που γράφω είναι αυτά που την εποχή της έντυπης πληροφόρησης λέγονταν «κοινωνικά» και «αστυνομικό δελτίο»: τα τιμολόγια των μηχανημάτων του φυλακισμένου ζεύγους, σε ποια κελιά κρατούνται, «παρατημένα παιδιά σε σχολικό στα Χανιά», «Εκμεταλλεύτηκα το πάθος της για τα ναρκωτικά», «Κοζάνη: νεκρή 16χρονη μαθήτρια», «Σταμάτησε την απεργία πείνας και δίψας ο γιατρός».

Χρειάστηκε να βγει ζωντανά στην τηλεόραση ο πρωθυπουργός και να υποσχεθεί πετρέλαιο φθηνότερο από 1,75 ευρώ/λίτρο –δηλαδή μόνο 60% ακριβότερο σε σχέση πέρυσι– για να εμφανιστεί πολιτικό πρόσωπο στην οθόνη μου. Δεν θα μείνει πολύ, θα τον εκτοπίσει το πρώτο θανατηφόρο δυστύχημα οπουδήποτε στην Ελλάδα.

Το έχουν αντιληφθεί και οι πολιτικοί μας προφανώς: η πολιτική δεν πουλάει. Αλλά δεν ξέρουν να κάνουν και τίποτα άλλο και αρχίζουν να κραυγάζουν οι μαχητικοί και να κάνουν νούμερα επιθεώρησης οι γραφικοί μήπως και τους δώσει κάποιος σημασία.

Αλλά επειδή τέτοια κάνουν εδώ και καιρό, όλο και περισσότερο μικραίνει το ακροατήριο τους, όλο και πιο έξαλλοι γίνονται οι πολιτικοί, το ίδιο κάνουν και οι δημοσιογράφοι στην τηλεόραση, το μόνο μαζικό μέσο που έμεινε (κυρίως επειδή είναι επτασφράγιστο μυστικό πόσοι την βλέπουν).

Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι πως οι πολιτικοί αρνούνται να παραδεχθούν πως όσα κάνουν και λένε αφορούν μεν όλους μας (ιδιαίτερα αν κυβερνούν) ενδιαφέρουν όμως μόνο 2%-3% του πληθυσμού – αυτούς δηλαδή που βρίσκονται γύρω τους και που λίγο-πολύ είναι και αυτοί επαγγελματίες της πολιτικής ή παραπολιτικής: κομματικά στελέχη και μέλη, κομματάρχες, πολιτευτές, συνδικαλιστές, στελέχη της αυτοδιοίκησης. Αυτές είναι οι αναφορές τους, από αυτούς παίρνουν «ανάδραση» για όσα έκαναν ή δεν έκαναν και με τις συμβουλές τους σχεδιάζουν τις ανοησίες που θα (ξανά)κάνουν.

Ομως στις εκλογές θα ψηφίσει το 50%-75% του πληθυσμού. Που το έγραφαν στα παλαιά υποδήματά τους κατά τη σιωπηλή περίοδο ανάμεσα στις εκλογές οι κραυγάζοντες ή γελοιοποιούμενοι για μερικά ψηφουλάκια πολιτικοί. Και τότε έρχεται η εκδίκηση της σιωπηρής πλειοψηφίας.