Απειλείται η ύπαρξη των Παλαιστινίων

Τρία χρόνια μετά την 8η επίθεση του Ισραήλ στη Γάζα, Ισραηλινοί και Παλαιστίνιοι απέχουν περισσότερο από την ειρήνη και τη σταθερότητα που ήλπιζαν κάποιοι. Η συνεχιζόμενη γενοκτονία στη Γάζα, η επέκταση των ισραηλινών οικισμών στη Δυτική Οχθη, η εβραιοποίηση της Ιερουσαλήμ, η παρακράτηση των φορολογικών εσόδων των Παλαιστινίων, οι γενοκτονικές δηλώσεις ισραηλινών υπουργών – όλα αυτά απαιτούν πολύ περισσότερα από την έκφραση ανησυχίας. Απαιτούν δράση και ανάληψη ευθύνης, μέσω μιας νέας πολιτικής προσπάθειας και δέσμευσης, που θα βασίζονται στο Διεθνές Δίκαιο.

Από το 1948, οι Παλαιστίνιοι προσπαθούν να εδραιώσουν την ειρήνη με τους νέους ισραηλινούς κατακτητές. Αμέτρητες συμφωνίες έχουν υπογραφεί, ωστόσο το Ισραήλ δεν αναγνωρίζει το δικαίωμα ύπαρξης των Παλαιστινίων. Αυτό αντικατοπτρίζεται στις δηλώσεις και την επιθετικότητα των ηγεσιών του καθ’ όλη τη διάρκεια της κατοχής της Παλαιστίνης. Η υπογραφή των συμφωνιών του Οσλο ήταν η Λυδία Λίθος που θα έφερνε ειρήνη στην περιοχή και θα έθετε τέλος στην αποικιοκρατική κατοχή της Παλαιστίνης από το Ισραήλ. Ομως, τρία χρόνια μετά, το 1996, ο πρωθυπουργός της κατοχικής δύναμης Νετανιάχου δεσμεύτηκε να θέσει τέλος σε κάθε προοπτική προς την κατεύθυνση της λύσης των δύο κρατών.

Αυτό που ακολούθησε ήταν οι μονομερείς ενέργειες κλιμάκωσης από την πλευρά του Ισραήλ, με στόχο να ξεκινήσει εκ νέου η σύγκρουση με τους Παλαιστίνιους. Κάτι που ξεκίνησε στις 28 Σεπτεμβρίου 2000, όταν ο τότε ηγέτης της αντιπολίτευσης, Αριέλ Σαρόν, περιτριγυρισμένος από εκατοντάδες βαριά οπλισμένους στρατιώτες, εισέβαλε σε τέμενος του Αλ-Ακσα, στην κατεχόμενη Ιερουσαλήμ, πυροδοτώντας τη δεύτερη Ιντιφάντα. Το 2001, ο Σαρόν αρνήθηκε να συναντήσει τον πρόεδρο Αραφάτ, καταφέρνοντας ένα ακόμη πλήγμα στη διπλωματία.

Εναν χρόνο αργότερα, οι άραβες ηγέτες υιοθέτησαν την ειρηνευτική πρωτοβουλία της Σ. Αραβίας, προσφέροντας εξομάλυνση των σχέσεων με το Ισραήλ, με αντάλλαγμα την αποχώρησή του από τα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη και την ίδρυση ενός κράτους της Παλαιστίνης. Το Ισραήλ, ωστόσο, εξακολουθεί σε μεγάλο βαθμό να αγνοεί την πρωτοβουλία αυτή, μέχρι και σήμερα.

Η διπλωματία χωρίς ανάληψη ευθύνης ισοδυναμεί με ένα παιχνίδι σκάκι χωρίς πιόνια, με τα πιόνια να μετακινούνται, αλλά το παιχνίδι να μην προχωρά. Ετσι, 18 χρόνια μετά, οι Συμφωνίες του Αβραάμ υπογράφηκαν χωρίς να υπάρξει πρόσκληση και συμμετοχή της Παλαιστίνης. Στόχος ήταν να διερευνηθεί η δυνατότητα εγκαθίδρυσης ενός νέου πλέγματος περιφερειακών σχέσεων με το κράτος-κατακτητή του Ισραήλ, χωρίς να έχει συναφθεί ειρηνευτική συμφωνία με τους Παλαιστίνιους. Αποδείχθηκε, όμως, για μια ακόμη φορά, ότι η ομαλοποίηση της κατάστασης στην περιοχή δεν μπορεί, από μόνη της, να δώσει απάντηση στο πρόβλημα της Παλαιστίνης. Η βιώσιμη ασφάλεια και ειρήνη προϋποθέτουν ένα πολιτικό μέλλον, ειρήνη και ανεξαρτησία και για εμάς τους Παλαιστίνιους.

Ο,τι συμβαίνει στη Γάζα, τη Δυτική Οχθη και την Ανατολική Ιερουσαλήμ δεν είναι χωριστά γεγονότα, αλλά μέρος ενός ευρύτερου κακόβουλου αποικιοκρατικού σχεδίου του Ισραήλ να καταστήσει αβίωτη τη ζωή για τους Παλαιστίνιους και να τους εξαναγκάσει να φύγουν βίαια από την πατρίδα τους. Αυτό συνέβη στη Νάκμπα του 1948, αυτό συνεχίζεται και σήμερα!

Τρία χρόνια μετά την 7η Οκτωβρίου, η γενοκτονία στη Γάζα συνεχίζεται, με συνέπεια πάνω από 74.000 Παλαιστίνιοι, ανάμεσά τους περισσότερα από 20.000 παιδιά, να έχουν γίνει μάρτυρες, έχοντας δολοφονηθεί φρικτά σε ένα από τα πιο τρομακτικά εγκλήματα που έχουν διαπραχθεί, από το Ισραήλ. Οι όροι που χρησιμοποιούν ορισμένοι για να περιγράψουν τη γενοκτονία, όπως «τραγωδία» ή «ανθρωπιστική κρίση» ή «χαμένες ζωές», στηρίζει ουσιαστικά τη γενοκτονική γλώσσα που χρησιμοποιούν οι ηγέτες του Ισραήλ. Η ισραηλινή επίθεση και η λιμοκτονία ξεκίνησαν πολύ πριν από την 7η Οκτωβρίου. Οι περιορισμοί στη μετακίνηση ανθρώπων και αγαθών στη Γάζα χρονολογούνται από τις αρχές της δεκαετίας του ’90.

Η φιλία μεταξύ Ελλάδας και Παλαιστίνης βασίζεται σε πολύ περισσότερα από τη διπλωματία. Είναι διακριτή στους πολιτιστικούς μας δεσμούς. Οι Παλαιστίνιοι θα θυμούνται πάντα με ευγνωμοσύνη την ελληνική αλληλεγγύη, που εκφράστηκε μέσα από δημόσιες πολιτιστικές συγκεντρώσεις, τη μουσική, την τέχνη και τα ΜΜΕ. Θέλω να διατυπώσω και προσωπικά τη βαθύτατη εκτίμηση και ευγνωμοσύνη μου προς τον ελληνικό λαό, που έχει εκφράσει την αντίθεσή του στη γενοκτονία που συντελείται στη Γάζα από το Ισραήλ.

Τον Δεκέμβριο του 2015, το ελληνικό Κοινοβούλιο αποφάσισε ομόφωνα να καλέσει την κυβέρνηση της χώρας να προχωρήσει στην αναγνώριση του κράτους της Παλαιστίνης και να εργαστεί για την άμεση επανέναρξη αξιόπιστων ειρηνευτικών συνομιλιών. Εκείνη η απόφαση παραμένει ένα σημαντικό σημείο αναφοράς. Ανανεώνω την έκκλησή μου προς την Ελλάδα να κάνει τα αναγκαία βήματα για την αναγνώριση στο διάστημα που κατέχει θέση στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ. Η Ελλάδα διαθέτει την αξιοπιστία, τις σχέσεις και τη διπλωματική παράδοση που της επιτρέπουν να φέρνει κοντά τους λαούς και την ειρήνη στην περιοχή.

_{Ο Γιούσεφ Ντόρκχομ είναι ο πρεσβευτής της Παλαιστίνης στην Ελλάδα}