چشمهها، قناتها و آبانبارها تنها منابع آبی بودند که تا قبل از انقلاب تأمینکننده آب مورد نیاز شرب و کشاورزی روستاییان بودند. این درحالی بود که راه پیداکردن بسیاری از آلودگیها به این منابع موجب بروز برخی بیماریهای سخت درمان در میان روستاییان میشد.
