این آخرین نت چه تلخ بود، این آخرین نت که سکوت را به همراه داشت، آن هم سکوتی ابدی برای کسی که در همه عمر صداها را نوشت و رهبری کرد تا «خیام» جرعهای از خیال را به کام سحرگان بریزد و «محمدرضا شجریانِ» نغمهخوان آواز سر دهد که: «هنگام سپیدهدم خروس سحری، / دانی که چرا همیکند نوحهگری؟/ یعنی که: نمودند در آیینهٔ صبح/ کز عمر شبی گذشت و تو بیخبری» و چه پر اندوه که این خروس سحری خبر داد که فریدون شهبازیان چهره در نقاب خاک کشید.
