باید پرسید: آیا ما بهعنوان اعضای یک جامعه، آمادهایم که از جهانهای موازی خود گام به بیرون نهیم و «دیگری» را نه بهمثابه تهدید، بلکه بهمثابه بخشی از یک کل بزرگتر ببینیم؟ این پرسش، نه تنها برای جامعهشناسان، بلکه برای هر شهروندی که به آینده ایران میاندیشد، چالشی است که نمیتوان از آن گریخت. زیستن در جهانهای موازی، شاید واقعیتی از زمانهی ما باشد، اما سرنوشت محتوم ما نیست. آینده، در گرو انتخابهای امروز ماست.
